Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδόσης Πελεγρίνης:
«Η 25η Μαρτίου, προσεγγίζοντάς την μέσα από την αρχή του Εγέλου ότι η συσσώρευση μεγάλης ποσότητας είναι δυνατόν να επιφέρει ποιοτική αλλαγή, μπορεί, δηλαδή, πέρα από ιστορικό σημείο αναφοράς, να εκληφθεί σαν ένα νεύμα για κάτι σήμερα που, όσο μακριά κι αν
βρίσκεται από την ιστορική στιγμή που δηλώνει η 25η Μαρτίου, μπορεί, μολοντούτο, να εξελιχθεί με τρόπο ανάλογο προς τον τρόπο που αντέδρασε τότε η κοινότητα των Ελλήνων - τότε που η συσσώρευση μεγάλης ποσότητας καταπίεσης επέφερε την ποιοτική αλλαγή έτσι ώστε μια υπόδουλη κοινωνία να καταστεί ελεύθερη».
- Κατέστη ελεύθερη, αλλά είναι αμφίβολο εάν η ελευθερία αυτή κατακτάται άπαξ και διά παντός...
«Και σήμερα, ας μη γελιόμαστε, η ελληνική κοινωνία τελεί υπό καθεστώς ανελευθερίας. Και τούτο, γιατί -ας μου επιτραπεί να επαναλάβω τα λόγια του ποιητή- "σκλάβος είναι εκείνος που περιμένει να έρθει κάποιος να τον ελευθερώσει".
Ελλειψη ελευθερίας δεν είναι μόνο όταν κάποιος δεν δικαιούται να πει τη γνώμη του, αλλά κι όταν δεν του δίνεται η δυνατότητα, όχι απλώς να ζει αξιοπρεπώς, αλλά να έχει τα αναγκαία να επιβιώσει. Αυτά ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού τα έχει ήδη απολέσει και, μέρα με τη μέρα, όλο και πιο πολλοί τα χάνουν».
- Ωστόσο, η οικονομική βία δεν μπορεί να συγκριθεί με την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας και την υποδούλωση.
«Μπορεί η βία που βιώνει σήμερα η ελληνική κοινωνία να μην έχει τον αιματηρό χαρακτήρα της καταπίεσης από την οποία απηλλάγησαν οι πρόγονοί μας με την Επανάσταση της 25ης Μαρτίου, αλλά είναι το ίδιο οδυνηρή. Η αράχνη που πιάνει στον ιστό της τη μύγα και, ρουφώντας της όλους τους χυμούς, την αφήνει εκεί ένα ξερό κουφάρι έτσι ώστε να μην μπορείς να την ξεχωρίσεις από τη ζωντανή μύγα, δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από το αρπακτικό που ξεσκίζει το θύμα του για να του πιει το αίμα. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι ο βίαιος θάνατος».
- Υπάρχει όμως η ψευδαίσθηση έστω της κοινής εθνικής ζωής. Την οικονομική βία μπορείς να την καλύψεις με υποσχέσεις, την εθνική όχι.
«Από την πλευρά της επίσημης πολιτείας ακούμε σήμερα μόνο απειλητικού χαρακτήρα εκφράσεις, του τύπου πως η κοινωνία δεν αντέχει άλλο και λόγια παραμυθίας πως το καράβι στρίβει πια να μας πάει μακριά από τα βράχια, πως λίγος ακόμα χρόνος καταπίεσης μένει και μετά θα ανασάνουμε βαθιά. Λόγια, λόγια που είναι καλό βέβαια να τα ακούει κανείς μέσα στη δυστυχία του, αρκεί να συνοδεύονται από ανάλογες, έστω στοιχειώδεις, πράξεις αντίστασης».
- Πιστεύετε ότι μπορεί να τεθεί ζήτημα ενεργού αντίστασης του λαού σήμερα;
«Μένοντας μόνο στα λόγια, φτάνει η στιγμή που οι αποδέκτες των αναγκάζονται να πιστέψουν ότι είναι θύματα εμπαιγμού, και τότε... Κι ας μη διαφεύγει την προσοχή κανενός από εκείνους -είτε στο εσωτερικό της χώρας είτε στο εξωτερικό- που έχουν αναλάβει τη διαχείριση της κρίσης, ότι η 25η Μαρτίου, παραμένοντας όρθια κάπου εκεί στη γωνιά, κλείνει το μάτι στα πολυπληθή θύματα της κρίσης, για να τους θυμίσει τι έπραξαν οι Ελληνες όταν η καταπίεση ξεπέρασε τα όρια ανοχής των».
βρίσκεται από την ιστορική στιγμή που δηλώνει η 25η Μαρτίου, μπορεί, μολοντούτο, να εξελιχθεί με τρόπο ανάλογο προς τον τρόπο που αντέδρασε τότε η κοινότητα των Ελλήνων - τότε που η συσσώρευση μεγάλης ποσότητας καταπίεσης επέφερε την ποιοτική αλλαγή έτσι ώστε μια υπόδουλη κοινωνία να καταστεί ελεύθερη».
- Κατέστη ελεύθερη, αλλά είναι αμφίβολο εάν η ελευθερία αυτή κατακτάται άπαξ και διά παντός...
«Και σήμερα, ας μη γελιόμαστε, η ελληνική κοινωνία τελεί υπό καθεστώς ανελευθερίας. Και τούτο, γιατί -ας μου επιτραπεί να επαναλάβω τα λόγια του ποιητή- "σκλάβος είναι εκείνος που περιμένει να έρθει κάποιος να τον ελευθερώσει".
Ελλειψη ελευθερίας δεν είναι μόνο όταν κάποιος δεν δικαιούται να πει τη γνώμη του, αλλά κι όταν δεν του δίνεται η δυνατότητα, όχι απλώς να ζει αξιοπρεπώς, αλλά να έχει τα αναγκαία να επιβιώσει. Αυτά ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού τα έχει ήδη απολέσει και, μέρα με τη μέρα, όλο και πιο πολλοί τα χάνουν».
- Ωστόσο, η οικονομική βία δεν μπορεί να συγκριθεί με την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας και την υποδούλωση.
«Μπορεί η βία που βιώνει σήμερα η ελληνική κοινωνία να μην έχει τον αιματηρό χαρακτήρα της καταπίεσης από την οποία απηλλάγησαν οι πρόγονοί μας με την Επανάσταση της 25ης Μαρτίου, αλλά είναι το ίδιο οδυνηρή. Η αράχνη που πιάνει στον ιστό της τη μύγα και, ρουφώντας της όλους τους χυμούς, την αφήνει εκεί ένα ξερό κουφάρι έτσι ώστε να μην μπορείς να την ξεχωρίσεις από τη ζωντανή μύγα, δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από το αρπακτικό που ξεσκίζει το θύμα του για να του πιει το αίμα. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι ο βίαιος θάνατος».
- Υπάρχει όμως η ψευδαίσθηση έστω της κοινής εθνικής ζωής. Την οικονομική βία μπορείς να την καλύψεις με υποσχέσεις, την εθνική όχι.
«Από την πλευρά της επίσημης πολιτείας ακούμε σήμερα μόνο απειλητικού χαρακτήρα εκφράσεις, του τύπου πως η κοινωνία δεν αντέχει άλλο και λόγια παραμυθίας πως το καράβι στρίβει πια να μας πάει μακριά από τα βράχια, πως λίγος ακόμα χρόνος καταπίεσης μένει και μετά θα ανασάνουμε βαθιά. Λόγια, λόγια που είναι καλό βέβαια να τα ακούει κανείς μέσα στη δυστυχία του, αρκεί να συνοδεύονται από ανάλογες, έστω στοιχειώδεις, πράξεις αντίστασης».
- Πιστεύετε ότι μπορεί να τεθεί ζήτημα ενεργού αντίστασης του λαού σήμερα;
«Μένοντας μόνο στα λόγια, φτάνει η στιγμή που οι αποδέκτες των αναγκάζονται να πιστέψουν ότι είναι θύματα εμπαιγμού, και τότε... Κι ας μη διαφεύγει την προσοχή κανενός από εκείνους -είτε στο εσωτερικό της χώρας είτε στο εξωτερικό- που έχουν αναλάβει τη διαχείριση της κρίσης, ότι η 25η Μαρτίου, παραμένοντας όρθια κάπου εκεί στη γωνιά, κλείνει το μάτι στα πολυπληθή θύματα της κρίσης, για να τους θυμίσει τι έπραξαν οι Ελληνες όταν η καταπίεση ξεπέρασε τα όρια ανοχής των».
Πηγή εδώ