Ἡ ταπείνωσίς του ἦταν κένωσις, ἀφοῦ ἔκρυβε ἐπιμελῶς τή λάμπουσα ἀρετή του.
Καί ἡ μοναδική θεολογική του σοφία ἦταν κένωσις, ἀφοῦ
ποτέ δέν τήν ἀνέδειξε ὡς «κουλτούρα» ἤ ὡς ἐπιβολή.
Ἀλλά κυρίως ἡ ποιμαντική του διακονία ἦταν μία κένωσις, ἀφοῦ
ἤξερε τό λόγο του καί τό κήρυγμά του, νά τά προσφέρη κενωτικά, γιά νά εἶναι προσληπτικά ἀπό ὅλα τά στρώματα τοῦ ποιμνίου Του.
* Ὁ Κύριός μας δέν θέλησε νά ἐντυπωσιάση ἤ νά θαμπώση μέ τό θεϊκό Του μεγαλεῖο. Σαγήνεψε μέ τήν κένωσι τῆς πρωτοφανοῦς ἀγάπης Του.
* Καί ὁ πιστός του δοῦλος, ὁ ἐπίσκοπος Μελέτιος, δέν ἐπεδίωκε νά φανερώνη τήν ὄντως καταλυτική του σοφία, τό μοναδικό πολύγλωσσο ταλέντο του, τήν ἐκπλήσσουσα θεολογική του κατάρτισι καί τήν σφαιρική γνῶσι τῆς θύραθεν παιδείας. Πολύ περισσότερο δέν ἄφηνε νά προβάλλεται ἡ ὁσιακή του βιοτή καί ἡ ἀσκητική του διαγωγή.
Ἡ λάμψις του ἀθόρυβη. Τό πέρασμά του τό ἔπαιρνες εἴδησι ἀπό τά σημεῖα τά θαυμαστά πού ἄφηνε πίσω του. Καί αὐτά εἶναι οἱ μεταμορφώσεις τῶν ψυχῶν. Δέν προπορεύονταν στήν παρουσία του λαμπάδες καί ἐξαπτέρυγα. Τόν ἀκολουθοῦσαν ὅμως διακριτικά καί σοβαρά χιλιάδες λαμπάδες, ψυχές, πού γεννήθηκαν ἐν Χριστῳ ἀπό ἐκεῖνον, χιλιάδες πνευματικά του παιδιά, πού ζοῦν γιά τόν Χριστό, ἐξ αἰτίας τοῦ Μελετίου.
Ὅλη ἡ Ἐκκλησία, καί ὅσοι ἀκόμα δέν ἤθελαν ἤ δέν μποροῦσαν νά συλλάβουν τούς ποιμαντικούς του διαύλους, ὅλοι ἀνεξαιρέτως, τόν θαύμαζαν καί τόν θαυμάζουν γιά τά ἕξι δεδομένα τοῦ σεμνοῦ προσώπου του:
* Τό ἕνα: Ἡ ὑγιαίνουσα διδασκαλία περί τό δόγμα. Κατεῖχε καί δίδασκε τήν «ὑγιαίνουσαν διδασκαλίαν», ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Α΄ Τιμ. α΄ 10).
* Τό δεύτερο, ἡ λαμπρότητα τοῦ βίου του.
* Τό τρίτο, ὁ πλοῦτος τῶν ἀρετῶν του.
* Τό τέταρτο, ἡ βιβλική του κατάρτισις καί ἡ πατερική σοφία του.
* Τό πέμπτο, ἡ ἀσκητική ζωή του.
* Τό ἕκτο, ἡ ἀνυπόκριτη ἀγάπη του.
* Ἦταν τεχνίτης τοῦ λόγου, τοῦ θεολογικοῦ, τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ, πρό παντός τοῦ λόγου τῆς οἰκοδομῆς. Καί ἤξερε νά χειρίζεται καλά τό ἐργαλεῖο τοῦ λόγου, τή γλῶσσα.
Πολύγλωσσο τό ἐργαλεῖο του, ἀφοῦ κατεῖχε ἀρκετές γλῶσσες, ὅσες πιθανόν κανένας ἄλλος κληρικός στήν ἐποχή μας.
Πολύγλωσσο τό ἐργαλεῖο του, ἀλλά πάντοτε ἐργαλεῖο. Πάντοτε μέσο, ποτέ σκοπός. Πάντοτε γιά νά οἰκοδομῆ καί νά ὠφελῆ, ποτέ γιά νά ἐπιδεικνύεται. Τονίζει ὁ ἱερός Χρυσόστομος: «Διά τοῦτό σοι στόμα καί γλῶσσαν ἔδωκεν ὁ Θεός, ἵνα εὐχαριστῆς αὐτῳ, ἵνα οἰκοδομῆς τόν πλησίον» (Ε.Π.Ε. 21, 66). Μετάφρασις: «Γι’ αὐτό σοῦ ἔδωσε τό στόμα ὁ Θεός, γιά νά Τόν εὐχαριστῆς καί γιά νά οἰκοδομῆς τόν πλησίον».
* Δίδασκε μέ τόν μεστό, ἀλλά συγχρόνως ἁπλό καί κατανοητό ὕφος του.
* Κατακτοῦσε τίς ψυχές μέ τή γλυκειά βία, ὅπως ὁ ἥλιος τήν αὐγή σπρώχνει στήν ἄκρη τό σκοτάδι.
* Μιλοῦσε ἐξουσιαστικά, ὄχι δεσμευτικά. Δέν τόν δέσμευε κάποιο σχῆμα λόγου ἤ κάποια μορφή γλώσσας. Μιλοῦσε πειστικά, ὄχι πιεστικά. Καί προτίμησίς του ἐκείνη τοῦ ἀποστόλου Παύλου: Εἶναι προτιμότερο «πέντε λόγους διά τοῦ νοός μου λαλῆσαι ἤ μυρίους λόγους ἐν γλώσσῃ» (Α΄ Κορ. ιδ΄18).
* Οἰκοδομοῦσε μέ θεολογική ἀγάπη.
* Ποίμαινε μέ τήν ἀταλάντευτη ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία του.
*Πορευόταν ὡς ποιμένας καί ὁδηγός, ποτέ ὡς συρόμενος οὐραγός κάποιου κατεστημένου, εἴτε ὑψηλῆς κουλτούρας εἴτε λαϊκίστικης μάζας.
* Τώρα ἀκοῦς τήν γλώσσα τῶν ἀγγέλων. Σύ, ὁ πολύγλωσσος νεώτερος πατήρ τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Μελέτιος, πού πάνω ἀπό ὅλες τίς γλῶσσες μιλοῦσες τή γλῶσσα τῆς ἀγάπης.
Γιά μᾶς:
* Ἀπό τόν ὑπέροχο ἐκεῖνο ὕμνο γιά τόν Πρόδρομο Ἰωάννη, πού ἰδιαίτερα ἀγαποῦσες καί καθιέρωσες νά λές στό Ἀπόδειπνο, σοῦ ἀπευθύνουμε τό ἀκροτελεύτιο:
«Καί δεῦρο, στῆθι μεθ’ ἡμῶν
(στάσου κοντά μας),
ἐπισφραγίζων τόν ὕμνον
καί προεξάρχων τῆς πανηγύρεως».
Ἀπό τό θρόνο τοῦ Ουρανοῦ προεξάρχεις τῆς ὅλης αὐτῆς ἱερῆς πομπῆς σήμερα.
Τήν εὐχή σου, ἅγιε Πατέρα! Τήν ποίμνη σου διαφύλαττε! Ἀμήν.
