Ο Όρθρος της Κυριακής 25 Νοεμβρίου - Κυριακή ΙΓ´ Λουκά

† Ἀπόδοσις τῶν Εἰσοδίων, Αἰκατερίνης τῆς μεγαλομάρτυ­ρος (†313)· Μερκουρίου μεγαλομάρτυρος (†250).
Ἦχος πλ. δ´. Ἐωθινὸν γ´.
(Τυ πι κὸν 25ης Νο εμ βρί ου §§17-19)
* * * * *
ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ
Μετὰ τὸν Ἑξάψαλμον,
Συναπτὴ μεγάλη, μεθ᾿ ἣν ἐκφώνησις·
Ὅτι πρέπει σοι πᾶσα δόξα...
Ἦχος πλ. δ´.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. α´. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν·...
Στίχ. β´. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάνμε, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρί­ου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν·...
Στίχ. γ´. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καί ἐστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν·... ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ

Τὸ Ἀ­να­στά­σι­μον. Ἦ­χος πλ. δ´.

Ἐξ ὕ­ψους κα­τῆλ­θες ὁ Εὔ­σπλαγ­χνος, τα­φὴν κα­τε­δέ­ξω τρι­ή­με­ρον, ἵ­να ἡ­μᾶς ἐ­λευ­θε­ρώ­σῃς τῶν πα­θῶν. Ἡ ζω­ὴ καὶ ἡ ἀ­νά­στα­σις ἡ­μῶν, Κύ­ρι­ε, δό­ξα σοι.

Δό­ξα. Τῆς Ἁ­γί­ας.

Ἦ­χος πλ. α´. Τὸν συ­νά­ναρ­χον Λό­γον.

Τὴν πα­νεύ­φη­μον νύμ­φην Χρι­στοῦ ὑ­μνή­σω­μεν, Αἰ­κα­τε­ρί­ναν τὴν θεί­αν καὶ πο­λι­οῦ­χον Σι­νᾶ, τὴν βο­ή­θει­αν ἡ­μῶν καὶ ἀν­τί­λη­ψιν· ὅ­τι ἐ­φί­μω­σε λαμ­πρῶς, τοὺς κομ­ψοὺς τῶν ἀ­σε­βῶν, τοῦ Πνεύ­μα­τος τῇ μα­χαί­ρᾳ· καὶ νῦν ὡς Μάρ­τυς στε­φθεῖ­σα, αἰ­τεῖ­ται πᾶ­σι τὸ μέ­γα ἔ­λε­ος.

Καὶ νῦν. Τῆς ἑ­ορ­τῆς. Ἦ­χος δ´.

Σή­με­ρον τῆς εὐ­δο­κί­ας Θε­οῦ τὸ προ­οί­μι­ον, καὶ τῆς τῶν ἀν­θρώ­πων σω­τη­ρί­ας ἡ προ­κή­ρυ­ξις· ἐν Να­ῷ τοῦ Θε­οῦ, τρα­νῶς ἡ Παρ­θέ­νος δεί­κνυ­ται, καὶ τὸν Χρι­στὸν τοῖς πᾶ­σι προ­κα­ταγ­γέλ­λε­ται. Αὐ­τῇ καὶ ἡ­μεῖς, με­γα­λο­φώ­νως βο­ή­σω­μεν· Χαῖ­ρε τῆς οἰ­κο­νο­μί­ας, τοῦ Κτί­στου ἡ ἐκ­πλή­ρω­σις.

Συ­να­πτὴ μι­κρά, μεθ᾿ ἣν ἐκ­φώ­νη­σις·
Ὅ­τι σὸν τὸ κρά­τος...

* * *

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ

[Τὸ Ψαλ­τή­ρι­ον καὶ ὁ Ἄ­μω­μος]

Με­τὰ τὴν α´ Στι­χο­λο­γί­αν, Κά­θι­σμα.

Ἀ­να­στά­σι­μον. Ἦ­χος πλ. δ´.

Ἀ­νέ­στης ἐκ νε­κρῶν, ἡ ζω­ὴ τῶν ἁ­πάν­των, καὶ Ἄγ­γε­λος φω­τός, ταῖς γυ­ναι­ξὶν ἐ­βό­α· Παύ­σα­σθε τῶν δα­κρύ­ων, τοῖς Ἀ­πο­στό­λοις εὐ­αγ­γε­λί­σα­σθε· κρά­ξα­τε ἀ­νυ­μνοῦ­σαι· Ὅ­τι ἀ­νέ­στη Χρι­στὸς ὁ Κύ­ρι­ος, ὁ εὐ­δο­κή­σας σῶ­σαι ὡς Θε­ός, τὸ γέ­νος τῶν ἀν­θρώ­πων.

Δό­ξα. Τὴν Σο­φί­αν καὶ Λό­γον.

Ἀ­να­στὰς ἐκ τοῦ τά­φου ὡς ἀ­λη­θῶς, ταῖς ὁ­σί­αις προ­σέ­τα­ξας γυ­ναι­ξί, κη­ρῦ­ξαι τὴν ἔ­γερ­σιν, Ἀ­πο­στό­λοις ὡς γέ­γρα­πται· καὶ δρο­μαῖ­ος ὁ Πέ­τρος, ἐ­πέ­στη τῷ μνή­μα­τι, καὶ τὸ φῶς ἐν τῷ τά­φῳ, ὁ­ρῶν κα­τε­πλήτ­τε­το· ὅ­θεν καὶ κα­τεῖ­δε, τὰ ὀ­θό­νι­α μό­να, χω­ρὶς τοῦ θεί­ου σώ­μα­τος, ἐν αὐ­τῷ κα­τα­κεί­με­να· καὶ πι­στεύ­σας ἐ­βό­η­σε· Δό­ξα σοι Χρι­στὲ ὁ Θε­ός, ὅ­τι σώ­ζεις ἅ­παν­τας Σω­τὴρ ἡ­μῶν· τοῦ Πα­τρὸς γὰρ ὑ­πάρ­χεις ἀ­παύ­γα­σμα.

Καὶ νῦν. Τῆς ἑ­ορ­τῆς.

Ἦ­χος α´. Τὸν τά­φον σου Σω­τήρ.

Δι­καί­ων ὁ καρ­πός, Ἰ­ω­α­κεὶμ καὶ τῆς Ἄν­νης, προ­σφέ­ρε­ται Θε­ῷ, ἱ­ε­ρῷ ἐν ἁ­γί­ῳ, σαρ­κὶ νη­πι­ά­ζου­σα, ἡ τρο­φὸς τῆς ζω­ῆς ἡ­μῶν· ἣν εὐ­λό­γη­σεν, ὁ ἱ­ε­ρὸς Ζα­χα­ρί­ας. Ταύ­την ἅ­παν­τες, ὡς τοῦ Κυ­ρί­ου Μη­τέ­ρα, πι­στῶς μα­κα­ρί­σω­μεν.

Με­τὰ τὴν β´ Στι­χο­λο­γί­αν, Κά­θι­σμα.

Ἦ­χος πλ. δ´.

Ἄν­θρω­ποι τὸ μνῆ­μά σου, Σω­τὴρ ἐ­σφρα­γί­σαν­το, Ἄγ­γε­λος τὸν λί­θον, ἐκ τῆς θύ­ρας ἀ­πε­κύ­λι­σε. Γυ­ναῖ­κες ἐ­θε­ά­σαν­το, ἐ­γη­γερ­μέ­νον ἐκ νε­κρῶν, καὶ αὗ­ται εὐ­ηγ­γε­λί­σαν­το, τοῖς Μα­θη­ταῖς σου ἐν Σι­ών· Ὅ­τι ἀ­νέ­στης ἡ ζω­ὴ τῶν ἁ­πάν­των, καὶ δι­ε­λύ­θη τὰ δε­σμὰ τοῦ θα­νά­του. Κύ­ρι­ε δό­ξα σοι.

Δό­ξα.

Τὰ μύ­ρα τῆς τα­φῆς, αἱ γυ­ναῖ­κες κο­μί­σα­σαι, φω­νῆς ἀγ­γε­λι­κῆς, ἐκ τοῦ τά­φου ἤ­κου­ον· Παύ­σα­σθε τῶν δα­κρύ­ων, καὶ ἀν­τὶ λύ­πης χα­ρὰν κο­μί­σα­σθε· κρά­ξα­τε ἀ­νυ­μνοῦ­σαι, ὅ­τι ἀ­νέ­στη Χρι­στὸς ὁ Κύ­ρι­ος, ὁ εὐ­δο­κή­σας σῶ­σαι ὡς Θε­ός, τὸ γέ­νος τῶν ἀν­θρώ­πων.

Καὶ νῦν. Τῆς ἑ­ορ­τῆς.

Ἦ­χος δ´. Κα­τε­πλά­γη Ἰ­ω­σήφ.

Πρὸ συλ­λή­ψε­ως Ἁ­γνή, κα­θη­γι­ά­σθης τῷ Θε­ῷ· καὶ τε­χθεῖ­σα ἐ­πὶ γῆς, δῶ­ρον προ­σή­χθης νῦν αὐ­τῷ, ἀ­πο­πλη­ροῦ­σα πα­τρῴ­αν ἐ­παγ­γε­λί­αν. Τῷ θεί­ῳ δὲ να­ῷ, ὡς θεῖ­ος ὄν­τως Να­ός, ἐκ βρέ­φους κα­θα­ρῶς, με­τὰ λαμ­πά­δων φαι­δρῶν, ἀ­να­τε­θεῖ­σα ὤ­φθης δο­χεῖ­ον, τοῦ ἀ­προ­σί­του καὶ θεί­ου Φω­τός. Με­γά­λη ὄν­τως, ἡ πρό­ο­δός σου, μό­νη Θε­ό­νυμ­φε καὶ ἀ­ει­πάρ­θε­νε.

* * *

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΑ ΕΥΛΟΓΗΤΑΡΙΑ

[Με­τὰ τὸν Ἄ­μω­μον, τὰ Εὐ­λο­γη­τά­ρι­α]

Ἦ­χος πλ. α´.

Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Κύ­ρι­ε· δί­δα­ξόν με τὰ δι­και­ώ­μα­τά σου.

Τῶν ἀγ­γέ­λων ὁ δῆ­μος * κα­τε­πλά­γη ὁ­ρῶν σε * ἐν νε­κροῖς λο­γι­σθέν­τα, * τοῦ θα­νά­του δέ, Σῶ­τερ, * τὴν ἰ­σχὺν κα­θε­λόν­τα * καὶ σὺν ἑ­αυ­τῷ * τὸν Ἀ­δὰμ ἐ­γεί­ραν­τα * καὶ ἐξ ᾅ­δου * πάν­τας ἐ­λευ­θε­ρώ­σαν­τα.

Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Κύ­ρι­ε· δί­δα­ξόν με τὰ δι­και­ώ­μα­τά σου.

Τί τὰ μύ­ρα * συμ­πα­θῶς τοῖς δά­κρυ­σιν, * ὦ μα­θή­τρι­αι, κιρ­νᾶ­τε; * ὁ ἀ­στρά­πτων * ἐν τῷ τά­φῳ ἄγ­γε­λος * προ­σε­φθέγ­γε­το ταῖς μυ­ρο­φό­ροις· * Ἴ­δε­τε ὑ­μεῖς * τὸν τά­φον καὶ ἥ­σθη­τε· * ὁ Σω­τὴρ γὰρ * ἐ­ξα­νέ­στη τοῦ μνή­μα­τος.

Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Κύ­ρι­ε· δί­δα­ξόν με τὰ δι­και­ώ­μα­τά σου.

Λί­αν πρω­ῒ * μυ­ρο­φό­ροι ἔ­δρα­μον * πρὸς τὸ μνῆ­μά σου θρη­νο­λο­γοῦ­σαι· * ἀλλ᾿ ἐ­πέ­στη * πρὸς αὐ­τὰς ὁ ἄγ­γε­λος καὶ εἶ­πε· * Θρή­νου ὁ και­ρὸς * πέ­παυ­ται· μὴ κλαί­ε­τε· * τὴν ἀ­νά­στα­σιν δὲ * ἀ­πο­στό­λοις εἴ­πα­τε.

Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Κύ­ρι­ε· δί­δα­ξόν με τὰ δι­και­ώ­μα­τά σου.

Μυ­ρο­φό­ροι γυ­ναῖ­κες * με­τὰ μύ­ρων ἐλ­θοῦ­σαι * πρὸς τὸ μνῆ­μά σου, Σῶ­τερ, * ἐ­νη­χοῦν­το ἀγ­γέ­λου * πρὸς αὐ­τὰς φθεγ­γο­μέ­νου· * Τί με­τὰ νε­κρῶν * τὸν ζῶν­τα λο­γί­ζε­σθε; * ὡς Θε­ὸς γὰρ * ἐ­ξα­νέ­στη τοῦ μνή­μα­τος.

Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι.

Προ­σκυ­νοῦ­μεν Πα­τέ­ρα * καὶ τὸν τού­του Υἱ­όν τε * καὶ τὸ ἅ­γι­ον Πνεῦ­μα, * τὴν ἁ­γί­αν Τρι­ά­δα * ἐν μι­ᾷ τῇ οὐ­σί­ᾳ, * σὺν τοῖς Σε­ρα­φὶμ * κρά­ζον­τες τὸ Ἅ­γι­ος, * ἅ­γι­ος, ἅ­γι­ος εἶ, Κύ­ρι­ε.

Καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.

Ζω­ο­δό­την τε­κοῦ­σα, * ἐ­λυ­τρώ­σω, Παρ­θέ­νε, * τὸν Ἀ­δὰμ ἁ­μαρ­τί­ας· * χαρ­μο­νὴν δὲ τῇ Εὔ­ᾳ * ἀν­τὶ λύ­πης πα­ρέ­σχες· * ῥεύ­σαν­τα ζω­ῆς, * ἴ­θυ­νε πρὸς ταύ­την δὲ * ὁ ἐκ σοῦ σαρ­κω­θεὶς * Θε­ὸς καὶ ἄν­θρω­πος.

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α, ἀλ­λη­λού­ϊ­α, ἀλ­λη­λού­ϊ­α· δό­ξα σοι ὁ Θε­ός. (ἐκ γ´)

Συ­να­πτὴ μι­κρά, μεθ᾿ ἣν ἐκ­φώ­νη­σις·
Ὅ­τι ηὐ­λό­γη­ταί Σου...

* * *

ΥΠΑΚΟΗ, ΑΝΑΒΑΘΜΟΙ, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΝ

Ἡ Ὑ­πα­κο­ή. Ἦ­χος πλ. δ´.

Αἱ Μυ­ρο­φό­ροι τοῦ ζω­ο­δό­του, ἐ­πι­στᾶ­σαι τῷ μνή­μα­τι, τὸν Δε­σπό­την ἐ­ζή­τουν, ἐν νε­κροῖς τὸν ἀ­θά­να­τον· καὶ χα­ρᾶς εὐ­αγ­γέ­λι­α, ἐκ τοῦ Ἀγ­γέ­λου δε­ξά­με­ναι, τοῖς Ἀ­πο­στό­λοις ἐ­μή­νυ­ον· Ὅ­τι ἀ­νέ­στη ὁ Κύ­ρι­ος, πα­ρέ­χων τῷ κό­σμῳ τὸ μέ­γα ἔ­λε­ος.

Οἱ Ἀ­να­βαθ­μοί. Ἦ­χος πλ. δ´.

Ἀν­τί­φω­νον Α´.

Ἐκ νε­ό­τη­τός μου, ὁ ἐ­χθρός με πει­ρά­ζει, ταῖς ἡ­δο­ναῖς φλέ­γει με· ἐ­γὼ δὲ πε­ποι­θώς, ἐν σοὶ Κύ­ρι­ε, τρο­ποῦ­μαι τοῦ­τον.

Οἱ μι­σοῦν­τες Σι­ών, γε­νη­θή­τω­σαν δή, πρὶν ἐκ­σπα­σθῆ­ναι ὡς χόρ­τος· συγ­κό­ψει γὰρ Χρι­στός, αὐ­χέ­νας αὐ­τῶν, το­μῇ βα­σά­νων.

Δό­ξα. Καὶ νῦν.

Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, τὸ ζῆν τὰ πάν­τα, φῶς ἐκ φω­τός, Θε­ὸς μέ­γας· σὺν Πα­τρὶ ὑ­μνοῦ­μεν αὐ­τὸ καὶ τῷ Λό­γῳ.

Ἀν­τί­φω­νον Β´.

Ἡ καρ­δί­α μου, τῷ φό­βῳ σου σκε­πέ­σθω, τα­πει­νο­φρο­νοῦ­σα· μὴ ὑ­ψω­θεῖ­σα ἀ­πο­πέ­σῃ, ἐκ σοῦ Πα­νοι­κτίρ­μον.

Ἐ­πὶ τὸν Κύ­ρι­ον, ὁ ἐ­σχη­κὼς ἐλ­πί­δα, οὐ δεί­σει τό­τε, ὅ­τε πυ­ρὶ τὰ πάν­τα, κρι­νεῖ καὶ κο­λά­σει.

Δό­ξα. Καὶ νῦν.

Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, πᾶς τις θεῖ­ος βλέ­πει καὶ προ­λέ­γει, τε­ρα­τουρ­γεῖ ὕ­ψι­στα, ἐν τρι­σὶν ἕ­να Θε­ὸν μέλ­πων· εἰ γὰρ καὶ τρι­λαμ­πεῖ, μο­ναρ­χεῖ τὸ θεῖ­ον.

Ἀν­τί­φω­νον Γ´.

Ἐ­κέ­κρα­ξά σοι Κύ­ρι­ε, πρό­σχες, κλῖ­νόν μοι τὸ οὖς σου βο­ῶν­τι, καὶ κά­θα­ρον πρὶν ἄ­ρῃς με, ἀ­πὸ τῶν ἐν­θέν­δε.

Ἐ­πὶ τὴν μη­τέ­ρα αὐ­τοῦ γῆν, δύ­νων πᾶς αὖ­θις ἀ­να­λύ­σει, τοῦ λα­βεῖν βα­σά­νους, ἢ γέ­ρα τῶν βε­βι­ω­μέ­νων.

Δό­ξα. Καὶ νῦν.

Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, θε­ο­λο­γί­α μο­νὰς τρι­σα­γί­α· ὁ Πα­τὴρ γὰρ ἄ­ναρ­χος, ἐξ οὗ ἔ­φυ ὁ Υἱ­ὸς ἀ­χρό­νως, καὶ τὸ Πνεῦ­μα σύμ­μορ­φον, σύν­θρο­νον, ἐκ Πα­τρὸς συ­νε­κλάμ­ψαν.

Ἀν­τί­φω­νον Δ´.

Ἰ­δοὺ δὴ τί κα­λόν, ἢ τί τερ­πνόν, ἀλλ᾿ ἢ τὸ κα­τοι­κεῖν ἀ­δελ­φοὺς ἅ­μα; ἐν τού­τῳ γὰρ Κύ­ρι­ος, ἐ­πηγ­γεί­λα­το ζω­ὴν αἰ­ω­νί­αν.

Τοῦ ἐν­δύ­μα­τος αὐ­τοῦ, ὁ τὰ κρί­να τοῦ ἀ­γροῦ κο­σμῶν, κε­λεύ­ει μὴ δεῖν φρον­τί­ζειν.

Δό­ξα. Καὶ νῦν.

Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, ἑ­νο­ει­δεῖ αἰ­τί­ᾳ, πάν­τα ἔ­χε­ται εἰ­ρη­νο­βρα­βεύ­τως· Θε­ὸς τοῦ­το γάρ ἐ­στι, Πα­τρί τε καὶ Υἱ­ῷ, ὁ­μο­ού­σι­ον κυ­ρί­ως.

Προ­κεί­με­νον. Ψαλμὸς ρβ´ (102).

Bα­σι­λεύ­σει Κύ­ρι­ος εἰς τὸν αἰ­ῶ­να, ὁ Θε­ός σου Σι­ών, εἰς γε­νε­ὰν καὶ γε­νε­άν. (δίς)

Στίχ. Αἴ­νει ἡ ψυ­χή μου, τὸν Κύ­ρι­ον· αἰ­νέ­σω Κύ­ρι­ον ἐν τῇ ζω­ῇ μου, ψα­λῶ τῷ Θε­ῷ μου ἕ­ως ὑ­πάρ­χω.

Bα­σι­λεύ­σει Κύ­ρι­ος εἰς τὸν αἰ­ῶ­να...

* * *

ΤΑΞΙΣ ΕΩΘΙΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Ὁ δι­ά­κο­νος· Τοῦ Κυ­ρί­ου δε­η­θῶ­μεν.

Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον.

Ὁ ἱ­ε­ρεύς· Ὅ­τι ἅ­γι­ος εἶ, ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν, ...

Ἀ­μήν. Πᾶ­σα πνο­ὴ αἰ­νε­σά­τω τὸν Κύ­ρι­ον.

Πᾶ­σα πνο­ὴ αἰ­νε­σά­τω τὸν Κύ­ρι­ον.

Στίχ. Αἰ­νεῖ­τε τὸν Θε­ὸν ἐν τοῖς ἁ­γί­οις αὐ­τοῦ· αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ἐν στε­ρε­ώ­μα­τι τῆς δυ­νά­με­ως αὐ­τοῦ.

Αἰ­νε­σά­τω πνο­ὴ… πᾶ­σα τὸν Κύ­ρι­ον.

Ὁ δι­ά­κο­νος· Καὶ ὑ­πὲρ τοῦ κα­τα­ξι­ω­θῆ­ναι ἡ­μᾶς τῆς ἀ­κρο­ά­σε­ως τοῦ ἁ­γί­ου Εὐ­αγ­γε­λί­ου Κύ­ρι­ον τὸν Θε­ὸν ἡ­μῶν ἱ­κε­τεύ­σω­μεν.

Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. (γ´)

Ὁ δι­ά­κο­νος· Σο­φί­α· ὀρ­θοί· ἀ­κού­σω­μεν τοῦ ἁ­γί­ου Εὐ­αγ­γε­λί­ου.

Ὁ ἱ­ε­ρεύς· Εἰ­ρή­νη πᾶ­σι.

Καὶ τῷ Πνεύ­μα­τί σου.

Ὁ ἱ­ε­ρεύς· Ἐκ τοῦ κα­τὰ Μᾶρ­κον ἁ­γί­ου Εὐ­αγ­γε­λί­ου τὸ ἀ­νά­γνω­σμα.

Ὁ δι­ά­κο­νος· Πρό­σχω­μεν.

Δό­ξα σοι, Κύ­ρι­ε, δό­ξα σοι.

Ὁ ἱ­ε­ρεὺς ἀ­να­γι­νώ­σκει
τὸ ἐν­δι­ά­τα­κτον ἑ­ω­θι­νὸν Εὐ­αγ­γέ­λι­ον.

Ἑ­ωθινὸν Γ´
Ἐκ τοῦ κα­τὰ Μᾶρ­κον (ιστ´ 9-20).

Ἀ­να­στὰς ὁ Ἰ­η­σοῦς πρω­ὶ πρώ­τῃ σαβ­βά­του, ἐ­φά­νη πρῶ­τον Μα­ρί­ᾳ τῇ Μα­γδα­λη­νῇ, ἀφ᾿ ἧς ἐκ­βε­βλή­κει ἑ­πτὰ δαι­μό­νι­α. Ἐ­κεί­νη πο­ρευ­θεῖ­σα ἀ­πήγ­γει­λε τοῖς μετ᾿ αὐ­τοῦ γε­νο­μέ­νοις, πεν­θοῦ­σι καὶ κλαί­ου­σι, κἀ­κεῖ­νοι ἀ­κού­σαν­τες ὅ­τι ζῇ καὶ ἐ­θε­ά­θη ὑπ᾿ αὐ­τῆς, ἠ­πί­στη­σαν. Με­τὰ δὲ ταῦ­τα δυ­σὶν ἐξ αὐ­τῶν πε­ρι­πα­τοῦ­σιν ἐ­φα­νε­ρώ­θη ἐν ἑ­τέ­ρᾳ μορ­φῇ, πο­ρευ­ο­μέ­νοις εἰς ἀ­γρόν. Κἀ­κεῖ­νοι ἀ­πελ­θόν­τες ἀ­πήγ­γει­λαν τοῖς λοι­ποῖς· οὐ­δὲ ἐ­κεί­νοις ἐ­πί­στευ­σαν. Ὕ­στε­ρον ἀ­να­κει­μέ­νοις αὐ­τοῖς τοῖς ἕν­δε­κα ἐ­φα­νε­ρώ­θη, καὶ ὠ­νεί­δι­σε τὴν ἀ­πι­στί­αν αὐ­τῶν καὶ σκλη­ρο­καρ­δί­αν, ὅ­τι τοῖς θε­α­σα­μέ­νοις αὐ­τὸν ἐ­γη­γερ­μέ­νον οὐκ ἐ­πί­στευ­σαν. Καὶ εἶ­πεν αὐ­τοῖς· Πο­ρευ­θέν­τες εἰς τὸν κό­σμον ἅ­παν­τα κη­ρύ­ξα­τε τὸ εὐ­αγ­γέ­λι­ον πά­σῃ τῇ κτί­σει. Ὁ πι­στεύ­σας καὶ βα­πτι­σθεὶς σω­θή­σε­ται, ὁ δὲ ἀ­πι­στή­σας κα­τα­κρι­θή­σε­ται. Ση­μεῖ­α δὲ τοῖς πι­στεύ­σα­σι ταῦ­τα πα­ρα­κο­λου­θή­σει· ἐν τῷ ὀ­νό­μα­τί μου δαι­μό­νι­α ἐκ­βα­λοῦ­σι· γλώσ­σαις λα­λή­σου­σι και­ναῖς· ὄ­φεις ἀ­ροῦ­σι· κἂν θα­νά­σι­μόν τι πί­ω­σιν, οὐ μὴ αὐ­τοὺς βλά­ψει· ἐ­πὶ ἀρ­ρώ­στους χεῖ­ρας ἐ­πι­θή­σου­σι, καὶ κα­λῶς ἕ­ξου­σιν. Ὁ μὲν οὖν Κύ­ρι­ος με­τὰ τὸ λα­λῆ­σαι αὐ­τοῖς ἀ­νε­λή­φθη εἰς τὸν οὐ­ρα­νὸν καὶ ἐ­κά­θι­σεν ἐκ δε­ξι­ῶν τοῦ Θε­οῦ. Ἐ­κεῖ­νοι δὲ ἐ­ξελ­θόν­τες ἐ­κή­ρυ­ξαν παν­τα­χοῦ, τοῦ Κυ­ρί­ου συ­νερ­γοῦν­τος καὶ τὸν λό­γον βε­βαι­οῦν­τος δι­ὰ τῶν ἐ­πα­κο­λου­θούν­των ση­μεί­ων. Ἀ­μήν.

Δό­ξα σοι, Κύ­ρι­ε, δό­ξα σοι.

Ὁ Προ­ε­στὼς ἢ ὁ Ἀ­να­γνώ­στης·

Ἀ­νά­στα­σιν Χρι­στοῦ θε­α­σά­με­νοι, * προ­σκυ­νή­σω­μεν ἅ­γι­ον Κύ­ρι­ον Ἰ­η­σοῦν, * τὸν μό­νον ἀ­να­μάρ­τη­τον. * Τὸν σταυ­ρόν σου, Χρι­στέ, προ­σκυ­νοῦ­μεν * καὶ τὴν ἁ­γί­αν σου ἀ­νά­στα­σιν * ὑ­μνοῦ­μεν καὶ δο­ξά­ζο­μεν· * σὺ γὰρ εἶ Θε­ὸς ἡ­μῶν, * ἐ­κτός σου ἄλ­λον οὐκ οἴ­δα­μεν, * τὸ ὄ­νο­μά σου ὀ­νο­μά­ζο­μεν. * Δεῦ­τε πάν­τες οἱ πι­στοὶ προ­σκυ­νή­σω­μεν * τὴν τοῦ Χρι­στοῦ ἁ­γί­αν ἀ­νά­στα­σιν· * ἰ­δοὺ γὰρ ἦλ­θε δι­ὰ τοῦ Σταυ­ροῦ * χα­ρὰ ἐν ὅ­λῳ τῷ κό­σμῳ. * Δι­ὰ παν­τὸς εὐ­λο­γοῦν­τες τὸν Κύ­ρι­ον, * ὑ­μνοῦ­μεν τὴν ἀ­νά­στα­σιν αὐ­τοῦ. * Σταυ­ρὸν γὰρ ὑ­πο­μεί­νας δι᾿ ἡ­μᾶς, * θα­νά­τῳ θά­να­τον ὤ­λε­σεν.

Οἱ χο­ροὶ ψάλ­λουν ἀν­τι­φω­νι­κῶς κα­τὰ στί­χον τὸν ν´ ψαλ­μόν, προ­τάσ­σον­τες (ἐν Κυ­ρι­α­κῇ) τὴν προ­φώ­νη­σιν Ἐ­λε­ῆ­μον.

Ἦ­χος β´.

Ἐ­λέ­η­σόν με, ὁ Θε­ός, κα­τὰ τὸ μέ­γα ἔ­λε­ός σου καὶ κα­τὰ τὸ πλῆ­θος τῶν οἰ­κτιρ­μῶν σου ἐ­ξά­λει­ψον τὸ ἀ­νό­μη­μά μου.

Ἐ­πὶ πλεῖ­ον πλῦ­νόν με ἀ­πὸ τῆς ἀ­νο­μί­ας μου καὶ ἀ­πὸ τῆς ἁ­μαρ­τί­ας μου κα­θά­ρι­σόν με.

Ὅ­τι τὴν ἀ­νο­μί­αν μου ἐ­γὼ γι­νώ­σκω, καὶ ἡ ἁ­μαρ­τί­α μου ἐ­νώ­πι­όν μού ἐ­στι δι­ὰ παν­τός.

Σοὶ μό­νῳ ἥ­μαρ­τον καὶ τὸ πο­νη­ρὸν ἐ­νώ­πι­όν σου ἐ­ποί­η­σα, ὅ­πως ἂν δι­και­ω­θῇς ἐν τοῖς λό­γοις σου καὶ νι­κή­σῃς ἐν τῷ κρί­νε­σθαί σε.

Ἰ­δοὺ γὰρ ἐν ἀ­νο­μί­αις συ­νε­λή­φθην, καὶ ἐν ἁ­μαρ­τί­αις ἐ­κίσ­ση­σέ με ἡ μή­τηρ μου.

Ἰ­δοὺ γὰρ ἀ­λή­θει­αν ἠ­γά­πη­σας, τὰ ἄ­δη­λα καὶ τὰ κρύ­φι­α τῆς σο­φί­ας σου ἐ­δή­λω­σάς μοι.

Ῥαν­τι­εῖς με ὑσ­σώ­πῳ, καὶ κα­θα­ρι­σθή­σο­μαι· πλυ­νεῖς με, καὶ ὑ­πὲρ χι­ό­να λευ­καν­θή­σο­μαι.

Ἀ­κου­τι­εῖς μοι ἀ­γαλ­λί­α­σιν καὶ εὐ­φρο­σύ­νην· ἀ­γαλ­λι­ά­σον­ται ὀ­στέ­α τε­τα­πει­νω­μέ­να.

Ἀ­πό­στρε­ψον τὸ πρό­σω­πόν σου ἀ­πὸ τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν μου καὶ πά­σας τὰς ἀ­νο­μί­ας μου ἐ­ξά­λει­ψον.

Καρ­δί­αν κα­θα­ρὰν κτί­σον ἐν ἐ­μοί, ὁ Θε­ός, καὶ πνεῦ­μα εὐ­θὲς ἐγ­καί­νι­σον ἐν τοῖς ἐγ­κά­τοις μου.

Μὴ ἀ­πορ­ρί­ψῃς με ἀ­πὸ τοῦ προ­σώ­που σου, καὶ τὸ Πνεῦ­μά σου τὸ ἅ­γι­ον μὴ ἀν­τα­νέ­λῃς ἀπ᾿ ἐ­μοῦ.

Ἀ­πό­δος μοι τὴν ἀ­γαλ­λί­α­σιν τοῦ σω­τη­ρί­ου σου, καὶ πνεύ­μα­τι ἡ­γε­μο­νι­κῷ στή­ρι­ξόν με.

Δι­δά­ξω ἀ­νό­μους τὰς ὁ­δούς σου, καὶ ἀ­σε­βεῖς ἐ­πὶ σὲ ἐ­πι­στρέ­ψου­σι.

Ῥῦ­σαί με ἐξ αἱ­μά­των, ὁ Θε­ός, ὁ Θε­ὸς τῆς σω­τη­ρί­ας μου· ἀ­γαλ­λι­ά­σε­ται ἡ γλῶσ­σά μου τὴν δι­και­ο­σύ­νην σου.

Κύ­ρι­ε, τὰ χεί­λη μου ἀ­νοί­ξεις, καὶ τὸ στό­μα μου ἀ­ναγ­γε­λεῖ τὴν αἴ­νε­σίν σου.

Ὅ­τι, εἰ ἠ­θέ­λη­σας θυ­σί­αν, ἔ­δω­κα ἄν· ὁ­λο­καυ­τώ­μα­τα οὐκ εὐ­δο­κή­σεις.

Θυ­σί­α τῷ Θε­ῷ πνεῦ­μα συν­τε­τριμ­μέ­νον· καρ­δί­αν συν­τε­τριμ­μέ­νην καὶ τε­τα­πει­νω­μέ­νην ὁ Θε­ὸς οὐκ ἐ­ξου­δε­νώ­σει.

Ἀ­γά­θυ­νον, Κύ­ρι­ε, ἐν τῇ εὐ­δο­κί­ᾳ σου τὴν Σι­ών, καὶ οἰ­κο­δο­μη­θή­τω τὰ τεί­χη Ἱ­ε­ρου­σα­λήμ.

Τό­τε εὐ­δο­κή­σεις θυ­σί­αν δι­και­ο­σύ­νης, ἀ­να­φο­ρὰν καὶ ὁ­λο­καυ­τώ­μα­τα.

Τό­τε ἀ­νοί­σου­σιν ἐ­πὶ τὸ θυ­σι­α­στή­ρι­όν σου μό­σχους.

Ἐν Κυ­ρι­α­κῇ προ­στί­θε­ται εἰς τὸν τε­λευ­ταῖ­ον στί­χον τὸ ἐ­φύ­μνι­ον· Καὶ ἐ­λέ­η­σόν με, ὁ Θε­ός.

Δό­ξα.

Ταῖς τῶν Ἀ­πο­στό­λων * πρε­σβε­ί­αις, ἐ­λε­ῆ­μον, * ἐ­ξά­λει­ψον τὰ πλή­θη * τῶν ἐ­μῶν ἐγ­κλη­μά­των.

Καὶ νῦν.

Ταῖς τῆς Θε­ο­τό­κου * πρε­σβε­ί­αις, ἐ­λε­ῆ­μον, * ἐ­ξά­λει­ψον τὰ πλή­θη * τῶν ἐ­μῶν ἐγ­κλη­μά­των.

Καὶ τὸ πεν­τη­κο­στά­ρι­ον. Ἦ­χος ὁ αὐ­τός.

Στίχ. Ἐ­λέ­η­σόν με, ὁ Θε­ός, κα­τὰ τὸ μέ­γα ἔ­λε­ός σου, καὶ κα­τὰ τὸ πλῆ­θος τῶν οἰ­κτιρ­μῶν σου ἐ­ξά­λει­ψον τὸ ἀ­νό­μη­μά μου.

Ἀ­να­στὰς ὁ Ἰ­η­σοῦς ἀ­πὸ τοῦ τά­φου, * κα­θὼς προ­εῖ­πεν, * ἔ­δω­κεν ἡ­μῖν * τὴν αἰ­ώ­νι­ον ζω­ὴν * καὶ μέ­γα ἔ­λε­ος.

Σῶ­σον, ὁ Θε­ός, τὸν λα­όν Σου... Κύριε, ἐ­λέ­η­σον (ιβ´). Ἐ­λέ­ει καὶ οἰ­κτιρ­μοῖς... Ἀμήν.

* * *

ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ

Ὁ Ἀ­να­στά­σι­μος με­τὰ τῶν εἱρ­μῶν, ὁ α´ τῆς ἑ­ορ­τῆς ἄ­νευ εἱρ­μῶν, καὶ ὁ τῆς ἁ­γί­ας.

ᾨ­δὴ α´. Ὁ Ἀ­να­στά­σι­μος εἰς δ´.

Ἦ­χος πλ. δ´. Ὁ Εἱρ­μός.

Ἁρ­μα­τη­λά­την Φα­ρα­ὼ ἐ­βύ­θι­σε, τε­ρα­τουρ­γοῦ­σα πο­τέ, Μω­σα­ϊ­κὴ ῥά­βδος, σταυ­ρο­τύ­πως πλή­ξα­σα, καὶ δι­ε­λοῦ­σα θά­λασ­σαν· Ἰσ­ρα­ὴλ δὲ φυ­γά­δα, πε­ζὸν ὁ­δί­την δι­έ­σω­σεν, ᾆ­σμα τῷ Θε­ῷ ἀ­να­μέλ­πον­τα.

Τρο­πά­ρι­α.

Στίχ. Δό­ξα τῇ ἁ­γί­ᾳ ἀ­να­στά­σει σου, Κύ­ρι­ε.

Τὴν παν­το­δύ­να­μον Χρι­στοῦ θε­ό­τη­τα, πῶς μὴ θαυ­μά­σω­μεν! ἐκ μὲν πα­θῶν πᾶ­σι, τοῖς πι­στοῖς ἀ­πά­θει­αν, καὶ ἀ­φθαρ­σί­αν βλύ­ζου­σαν· ἐκ πλευ­ρᾶς δὲ ἁ­γί­ας, πη­γὴν ἀ­θά­να­τον στά­ζου­σαν, καὶ ζω­ὴν ἐκ τά­φου ἀ­ΐ­δι­ον.

Στίχ. Δό­ξα τῇ ἁ­γί­ᾳ ἀ­να­στά­σει σου, Κύ­ρι­ε.

Ὡς εὐ­πρε­πὴς ταῖς γυ­ναι­ξὶν ὁ Ἄγ­γε­λος, νῦν ἐμ­πε­φά­νι­σται, καὶ τη­λαυ­γῆ φέ­ρων, τῆς ἐμ­φύ­του σύμ­βο­λα, ἀ­ΰ­λου κα­θα­ρό­τη­τος, τῇ μορ­φῇ δὲ μη­νύ­ων, τὸ φέγ­γος τῆς ἀ­να­στά­σε­ως, κρά­ζει· Ἐ­ξη­γέρ­θη ὁ Κύ­ρι­ος.

Θε­ο­το­κί­ον.

Στίχ. Ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κε, σῶ­σον ἡ­μᾶς.

Δε­δο­ξα­σμέ­να πε­ρὶ σοῦ λε­λά­λην­ται, ἐν γε­νε­αῖς γε­νε­ῶν, ἡ τὸν Θε­ὸν Λό­γον, ἐν γα­στρὶ χω­ρή­σα­σα, ἁ­γνὴ δὲ δι­α­μεί­να­σα, Θε­ο­τό­κε Παρ­θέ­νε· δι­ό σε πάν­τες γε­ραί­ρο­μεν, τὴν με­τὰ Θε­ὸν προ­στα­σί­αν ἡ­μῶν.

Κα­νὼν τῆς ἑ­ορ­τῆς πρῶ­τος, οὗ ἡ Ἀ­κρο­στι­χίς·
Σὺ τὴν χά­ριν, Δέ­σποι­να, τῷ λό­γῳ δί­δου.
Ποί­η­μα κυ­ρί­ου Γε­ωρ­γί­ου.

Ἦ­χος δ´. Ἀ­νοί­ξω τὸ στό­μα μου.

Στίχ. Ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κε, σῶ­σον ἡ­μᾶς.

Σο­φί­ας πα­νά­χραν­τε, σὲ θη­σαυ­ρὸν ἐ­πι­στά­με­νοι, καὶ χά­ρι­τος βρύ­ου­σαν, πη­γὴν ἀ­έ­να­ον, τὰς τῆς γνώ­σε­ως, αἰ­τοῦ­μέν σε ῥα­νί­δας, ἐ­πόμ­βρη­σον Δέ­σποι­να, τοῦ ἀ­νυ­μνεῖν σε ἀ­εί.

Στίχ. Ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κε, σῶ­σον ἡ­μᾶς.

Ὑ­πέρ­τε­ρος Πά­να­γνε, τῶν οὐ­ρα­νῶν χρη­μα­τί­σα­σα, να­ὸς καὶ πα­λά­τι­ον, ἐν τῷ να­ῷ τοῦ Θε­οῦ, ἀ­να­τί­θε­σαι, αὐ­τῷ ἑ­τοι­μα­σθῆ­ναι, εἰς θεί­αν κα­τοί­κη­σιν, τῆς πα­ρου­σί­ας αὐ­τοῦ.

Στίχ. Ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κε, σῶ­σον ἡ­μᾶς.

Τὸ φῶς ἀ­να­τεί­λα­σα, ἡ Θε­ο­τό­κος τῆς χά­ρι­τος, πάν­τας κα­τε­λάμ­πρυ­νε, καὶ συ­νη­γά­γε­το, τὴν ὑ­πέρ­λαμ­προν, αὐ­τῆς κα­τα­κο­σμῆ­σαι, πα­νή­γυ­ριν ᾄ­σμα­σι· δεῦ­τε συν­δρά­μω­μεν.

Στίχ. Ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κε, σῶ­σον ἡ­μᾶς.

Ἡ πύ­λη ἡ ἔν­δο­ξος, ἡ λο­γι­σμοῖς ἀ­δι­ό­δευ­τος, τὰς πύ­λας δι­ά­ρα­σα, τὰς τοῦ να­οῦ τοῦ Θε­οῦ, νῦν προ­τρέ­πε­ται, ἡ­μᾶς συ­νει­σελ­θόν­τας, τὰ θεῖ­α θαυ­μά­σι­α, κα­τα­τρυ­φῆ­σαι αὐ­τῆς.

Καὶ τῆς Ἁ­γί­ας Αἰ­κα­τε­ρί­νης, οὗ ἡ ἀ­κρο­στι­χίς·
Αἰ­κα­τε­ρί­ναν τὴν πα­να­οί­δι­μον ᾄ­σμα­σι μέλ­πω.
Ποί­η­μα Θε­ο­φά­νους.

Ἦ­χος πλ. δ´. Ἁρ­μα­τη­λά­την Φα­ρα­ώ.

Στίχ. Ἁ­γί­α τοῦ Θε­οῦ, πρέ­σβευ­ε ὑ­πὲρ ἡ­μῶν.

Αἰ­κα­τε­ρί­νης τῆς παν­σό­φου Μάρ­τυ­ρος, ταῖς ἱ­κε­σί­αις Χρι­στέ, τὸ ζο­φε­ρὸν ὄμ­μα, τῆς ψυ­χῆς μου φώ­τι­σον, αἴ­γλην δι­δούς μοι Δέ­σπο­τα, τῆς σῆς φω­το­χυ­σί­ας, τῶν ψυ­χο­φθό­ρων πται­σμά­των μου, πᾶ­σαν τὴν ἀ­χλὺν ἀ­φα­νί­ζου­σαν.

Στίχ. Ἁ­γί­α τοῦ Θε­οῦ, πρέ­σβευ­ε ὑ­πὲρ ἡ­μῶν.

Ἰ­θυ­νο­μέ­νη τοῦ Δε­σπό­του πάν­σο­φε, θεί­οις προ­στάγ­μα­σι, καὶ τῷ αὐ­τοῦ πό­θῳ, φλε­γο­μέ­νη ἔ­δρα­μες, πρὸς τοὺς ἀ­γῶ­νας σπεύ­δου­σα, καὶ τυ­ράν­νων τὰς φρέ­νας, Αἰ­κα­τε­ρί­να κα­τέ­πλη­ξας, λό­γῳ καὶ σο­φί­ᾳ καὶ χά­ρι­τι.

Δό­ξα.

Κυ­βερ­νω­μέ­νη τῇ πα­λά­μῃ ἔν­δο­ξε, τῇ κρα­ται­ᾷ τοῦ Χρι­στοῦ, εἰ­δω­λι­κὴν ζά­λην, Μάρ­τυς ὑ­πε­ξέ­φυ­γες, ἀ­βρό­χως ὑ­περ­πλέ­ου­σα, τοῦ Σταυ­ροῦ τῷ ἱ­στί­ῳ, καὶ θεί­αις αὔ­ραις τοῦ Πνεύ­μα­τος, ᾆ­σμα τῷ Θε­ῷ ἀ­να­μέλ­που­σα.

Καὶ νῦν. Θε­ο­το­κί­ον.

Τὸ Θε­ο­τό­κον σε κη­ρύτ­τειν Ἄ­χραν­τε, πά­σης αἱ­ρέ­σε­ως, ἀ­πο­τρο­πὴν φέ­ρει· σάρ­κα γὰρ γε­νό­με­νον, ἀ­ναλ­λοι­ώ­τως ἔ­τε­κες, τὸν ἐ­πέ­κει­να πά­σης, Θε­ο­κυ­ῆ­τορ τῆς κτί­σε­ως, Λό­γον τοῦ Θε­οῦ τὸν ἀ­ΐ­δι­ον.

ᾨ­δὴ γ´. Ὁ Ἀ­να­στά­σι­μος.

Ἦ­χος πλ. δ´. Ὁ Εἱρ­μός.

Ὁ στε­ρε­ώ­σας κατ᾿ ἀρ­χάς, τοὺς οὐ­ρα­νοὺς ἐν συ­νέ­σει, καὶ τὴν γῆν ἐ­πὶ ὑ­δά­των ἑ­δρά­σας, ἐν τῇ πέ­τρᾳ με Χρι­στέ, τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας στή­ρι­ξον, ὅ­τι οὐκ ἔ­στι πλήν σου, ἅ­γι­ος μό­νε Φι­λάν­θρω­πε.

Τρο­πά­ρι­α.

Στίχ. Δό­ξα τῇ ἁ­γί­ᾳ ἀ­να­στά­σει σου, Κύ­ρι­ε.

Κα­τα­κρι­θέν­τα τὸν Ἀ­δάμ, τῇ γεύ­σει τῆς ἁ­μαρ­τί­ας, τῆς σαρ­κός σου τὸ σω­τή­ρι­ον πά­θος, ἐ­δι­καί­ω­σε Χρι­στέ· αὐ­τὸς γὰρ οὐχ ὑ­πεύ­θυ­νος, τῇ τοῦ θα­νά­του πεί­ρᾳ, πέ­φη­νας ὁ ἀ­να­μάρ­τη­τος.

Στίχ. Δό­ξα τῇ ἁ­γί­ᾳ ἀ­να­στά­σει σου, Κύ­ρι­ε.

Τῆς ἀ­να­στά­σε­ως τὸ φῶς, ἐ­ξέ­λαμ­ψε τοῖς ἐν σκό­τει, τοῦ θα­νά­του καὶ σκι­ᾷ κα­θη­μέ­νοις, ὁ Θε­ός μου Ἰ­η­σοῦς, καὶ τῇ αὑ­τοῦ θε­ό­τη­τι, τὸν ἰ­σχυ­ρὸν δε­σμεύ­σας, τού­του τὰ σκεύ­η δι­ήρ­πα­σε.

Θε­ο­το­κί­ον.

Στίχ. Ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κε, σῶ­σον ἡ­μᾶς.

Τῶν Χε­ρου­βὶμ καὶ Σε­ρα­φίμ, ἐ­δεί­χθης ὑ­ψη­λο­τέ­ρα, Θε­ο­τό­κε· σὺ γὰρ μό­νη ἐ­δέ­ξω, τὸν ἀ­χώ­ρη­τον Θε­όν, ἐν σῇ γα­στρὶ Ἀ­μό­λυν­τε· δι­ὸ πι­στοί σε πάν­τες, ὕ­μνοις ἀ­εὶ μα­κα­ρί­ζο­μεν.

Τῆς ἑ­ορ­τῆς. Ἦ­χος δ´. Τοὺς σοὺς ὑ­μνο­λό­γους.

Στίχ. Ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κε, σῶ­σον ἡ­μᾶς.

Νυμ­φο­στό­λος σή­με­ρον ἐ­δεί­χθη, τερ­πνὸς τῆς Παρ­θέ­νου ὁ να­ός, καὶ θά­λα­μος δε­χό­με­νος, τὴν ἔμ­ψυ­χον πα­στά­δα Θε­οῦ, τὴν κα­θα­ρὰν καὶ ἄ­μω­μον, καὶ λαμ­προ­τέ­ραν πά­σης κτί­σε­ως.

Στίχ. Ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κε, σῶ­σον ἡ­μᾶς.

Δαυ­ῒδ προ­ε­ξάρ­χων τῆς χο­ρεί­ας, σκιρ­τᾷ καὶ χο­ρεύ­ει σὺν ἡ­μῖν, καὶ Βα­σι­λί­δα κρά­ζει σε, πε­ποι­κιλ­μέ­νην ἄ­χραν­τε, πα­ρι­στα­μέ­νην πά­να­γνε, ἐν τῷ να­ῷ τῷ Βα­σι­λεῖ καὶ Θε­ῷ.

Στίχ. Ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κε, σῶ­σον ἡ­μᾶς.

Ἐξ ἧς ἡ πα­ρά­βα­σις προ­ῆλ­θεν, ἡ πά­λαι τῷ γέ­νει τῶν βρο­τῶν, ἐκ ταύ­της ἡ ἀ­νόρ­θω­σις, καὶ ἀ­φθαρ­σί­α ἤν­θη­σεν, ἡ Θε­ο­τό­κος σή­με­ρον, προ­σα­γο­μέ­νη ἐν τῷ οἴ­κῳ Θε­οῦ.

Στίχ. Ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κε, σῶ­σον ἡ­μᾶς.

Σκιρ­τῶ­σιν Ἀγ­γέ­λων στρα­τη­γί­αι, καὶ πάν­των ἀν­θρώ­πων ἡ πλη­θύς, καὶ πρὸ προ­σώ­που Πά­να­γνε, προ­τρέ­χου­σί σου σή­με­ρον, λαμ­πα­δη­φό­ροι κρά­ζου­σαι, τὰ με­γα­λεῖ­ά σου ἐν οἴ­κῳ Θε­οῦ.

Καὶ τῆς Ἁ­γί­ας.
Ἦ­χος πλ. δ´. Ὁ στε­ρε­ώ­σας κατ᾿ ἀρ­χάς.

Στίχ. Ἁ­γί­α τοῦ Θε­οῦ, πρέ­σβευ­ε ὑ­πὲρ ἡ­μῶν.

Ἐ­θε­λου­σί­αις σου ῥο­παῖς, ἐ­χώ­ρη­σας πρὸς τὸ πά­θος, τὸ ἑ­κού­σι­ον Χρι­στοῦ μι­μου­μέ­νη· καὶ νι­κή­σα­σα λαμ­πρῶς, τὸν σκό­τους κο­σμο­κρά­το­ρα, στε­φα­νη­φό­ρος ὤ­φθης, Αἰ­κα­τε­ρί­να θε­ό­λη­πτε.

Στίχ. Ἁ­γί­α τοῦ Θε­οῦ, πρέ­σβευ­ε ὑ­πὲρ ἡ­μῶν.

Ῥω­μα­λε­ό­τη­τι φρε­νῶν, δι­ή­λεγ­ξας τοὺς τυ­ράν­νους, ἀ­θε­ΐ­ας ἐν βυ­θῷ κυ­λι­σθέν­τας, ῥη­το­ρεύ­ου­σα σα­φῶς, θε­ο­γνω­σί­ας δόγ­μα­τα, θεί­ᾳ σο­φί­ᾳ Μάρ­τυς, λαμ­πρυ­νο­μέ­νη πα­νεύ­φη­με.

Δό­ξα.

Ἰ­σο­θε­ΐ­αν τοῖς ὠ­σί, τῆς Εὔ­ας ὁ ψι­θυ­ρί­σας, ὑ­πὸ Κό­ρης ἁ­πα­λῆς νῦν πα­τεῖ­ται· τῷ γὰρ ὅ­πλῳ τοῦ Σταυ­ροῦ, πε­ρι­φρα­χθεῖ­σα ᾔ­σχυ­νεν, Αἰ­κα­τε­ρί­να Μάρ­τυς, ἄ­με­τρα τοῦ­τον καυ­χώ­με­νον.

Καὶ νῦν. Θε­ο­το­κί­ον.

Νε­νε­κρω­μέ­νον μου τὸν νοῦν, τῇ τῆς ζω­ῆς ἐ­νερ­γεί­ᾳ, τῆς ἐκ σοῦ φα­νε­ρω­θεί­σης τῷ κό­σμῳ, δι­α­νά­στη­σον οὐ­λάς, καὶ τύ­πους ἐ­ξα­λεί­φου­σα, τῆς ἁ­μαρ­τί­ας μό­νη, Θε­ο­γεν­νῆ­τορ Πα­νά­μω­με.

Συ­να­πτὴ μι­κρά, μεθ᾿ ἣν ἐκ­φώ­νη­σις·
Ὅ­τι σὺ εἶ ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν...

* * *

ΜΕΣΩΔΙΑ ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ

Κον­τά­κι­ον καὶ Οἶ­κος τῆς ἑ­ορ­τῆς.

Κον­τά­κι­ον. Ἦ­χος δ´.
Ὁ ὑ­ψω­θεὶς ἐν τῷ Σταυ­ρῷ.

Ὁ κα­θα­ρώ­τα­τος να­ὸς τοῦ Σω­τῆ­ρος, ἡ πο­λυ­τί­μη­τος πα­στὰς καὶ Παρ­θέ­νος, τὸ ἱ­ε­ρὸν θη­σαύ­ρι­σμα τῆς δό­ξης τοῦ Θε­οῦ, σή­με­ρον εἰ­σά­γε­ται, ἐν τῷ οἴ­κῳ Κυ­ρί­ου, τὴν χά­ριν συ­νει­σά­γου­σα, τὴν ἐν Πνεύ­μα­τι Θεί­ῳ· ἣν ἀ­νυ­μνοῦ­σιν Ἄγ­γε­λοι Θε­οῦ· αὕ­τη ὑ­πάρ­χει σκη­νὴ ἐ­που­ρά­νι­ος.

Ὁ Οἶ­κος.

Τῶν ἀ­ποῤ­ῥή­των τοῦ Θε­οῦ καὶ θεί­ων μυ­στη­ρί­ων ὁ­ρῶν ἐν τῇ Παρ­θέ­νῳ τὴν χά­ριν δη­λου­μέ­νην, καὶ πλη­ρου­μέ­νην ἐμ­φα­νῶς, χαί­ρω, καὶ τὸν τρό­πον ἐν­νο­εῖν ἀ­μη­χα­νῶ τὸν ξέ­νον καὶ ἀ­πόῤ­ῥη­τον· πῶς ἐ­κλε­λεγ­μέ­νη ἡ ἄ­χραν­τος μό­νη ἀ­νε­δεί­χθη ὑ­πὲρ ἅ­πα­σαν τὴν κτί­σιν, τὴν ὁ­ρα­τὴν καὶ τὴν νο­ου­μέ­νην. Δι­ό, ἀ­νευ­φη­μεῖν βου­λό­με­νος ταύ­την, κα­τα­πλήτ­το­μαι σφο­δρῶς νοῦν τε καὶ λό­γον· ὅ­μως δὲ τολ­μῶν, κη­ρύτ­τω καὶ με­γα­λύ­νω· Αὕ­τη ὑ­πάρ­χει σκη­νὴ ἐ­που­ρά­νι­ος.

Ἐκ τοῦ Μη­ναί­ου. Κά­θι­σμα. Τῆς Ἁ­γί­ας.

Ἦ­χος πλ. δ´. Τὴν Σο­φί­αν καὶ Λό­γον.

Τὴν σο­φί­αν τὴν ὄν­τως ἐξ Οὐ­ρα­νοῦ, δι­ὰ στό­μα­τος Μάρ­τυς τοῦ Μι­χα­ήλ, λα­βοῦ­σα πα­νεύ­φη­με, καὶ ἐν ἄ­θλοις ἀ­ήτ­τη­τε, τῇ μὲν σο­φί­ᾳ τῇ ἔ­ξω, τοὺς ῥή­το­ρας ἔ­πτη­ξας, τῇ δὲ σο­φί­ᾳ τῇ θεί­ᾳ, τὴν πλά­νην ἐ­μεί­ω­σας· ὅ­θεν κα­θο­ρῶν σου, τὸν ἀ­γῶ­να ὁ Κτί­στης, πα­ρέ­στη ἐ­νι­σχύ­ων σε, Δεῦ­ρο λέ­γων ἀ­νά­βη­θι· οἱ θη­σαυ­ροὶ γάρ σε μέ­νου­σι. Πρέ­σβευ­ε Χρι­στῷ τῷ Θε­ῷ, τῶν πται­σμά­των ἄ­φε­σιν δω­ρή­σα­σθαι, τοῖς ἑ­ορ­τά­ζου­σι πό­θῳ, τὴν ἁ­γί­αν μνή­μην σου.

Δό­ξα. Καὶ νῦν. Τῆς ἑ­ορ­τῆς.

Ἦ­χος δ´. Κα­τε­πλά­γη Ἰ­ω­σήφ.

Ἡ ἀ­μί­αν­τος ἀ­μνάς, καὶ ἀ­κη­λί­δω­τος πα­στάς, ἐν τῷ οἴ­κῳ τοῦ Θε­οῦ, ἡ Θε­ο­τό­κος Μα­ρι­άμ, μετ᾿ εὐ­φρο­σύ­νης εἰ­σά­γε­ται πα­ρα­δό­ξως· ἣν Ἄγ­γε­λοι Θε­οῦ, δο­ρυ­φο­ροῦ­σι φαι­δρῶς, καὶ πάν­τες οἱ πι­στοί, μα­κα­ρι­οῦ­σιν ἀ­εί, καὶ εὐ­χα­ρί­στως ψάλ­λου­σι ταύ­τῃ, ἀ­κα­τα­παύ­στως με­γά­λῃ φω­νῇ· Ἡ­μῶν ἡ δό­ξα, καὶ σω­τη­ρί­α, σὺ ὑ­πάρ­χεις Πα­νά­χραν­τε.

Συ­να­πτὴ μι­κρά, μεθ᾿ ἣν ἐκ­φώ­νη­σις·
Σὺ γὰρ εἶ ὁ Βα­σι­λεύς...

* * *

ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ, ΟΙΚΟΣ, ΣΥΝΑΞΑΡΙΟΝ

Κον­τά­κι­ον καὶ Οἶ­κος τὰ Ἀ­να­στά­σι­μα.

Κον­τά­κι­ον. Ἦ­χος πλ. δ´.
Ὡς ἀ­παρ­χὰς τῆς φύ­σε­ως.

Ἐ­ξα­να­στὰς τοῦ μνή­μα­τος, τοὺς τε­θνε­ῶ­τας ἤ­γει­ρας, καὶ τὸν Ἀ­δὰμ ἀ­νέ­στη­σας· καὶ ἡ Εὔ­α χο­ρεύ­ει, ἐν τῇ σῇ ἀ­να­στά­σει, καὶ κό­σμου τὰ πέ­ρα­τα πα­νη­γυ­ρί­ζου­σι, τῇ ἐκ νε­κρῶν ἐ­γέρ­σει σου Πο­λυ­έ­λε­ε.

Ὁ Οἶ­κος.

Τὰ τοῦ ᾅ­δου σκυ­λεύ­σας βα­σί­λει­α, καὶ νε­κροὺς ἀ­να­στή­σας Μα­κρό­θυ­με, γυ­ναι­ξὶ Μυ­ρο­φό­ροις συ­νήν­τη­σας, ἀν­τὶ λύ­πης χα­ρὰν κο­μι­σά­με­νος· καὶ Ἀ­πο­στό­λοις σου ἐ­μή­νυ­σας, τὰ τῆς νί­κης σύμ­βο­λα, Σω­τήρ μου ζω­ο­δό­τα, καὶ τὴν κτί­σιν ἐ­φώ­τι­σας Φι­λάν­θρω­πε· δι­ὰ τοῦ­το καὶ κό­σμος συγ­χαί­ρει, τῇ ἐκ νε­κρῶν ἐ­γέρ­σει σου Πο­λυ­έ­λε­ε.

Συ­να­ξά­ρι­ον.

Τῇ ΚΕ´ τοῦ αὐ­τοῦ μη­νός, μνή­μη τῆς ἁ­γί­ας Με­γα­λο­μάρ­τυ­ρος Αἰ­κα­τε­ρί­νης.

Στίχ. Αἰ­κα­τε­ρί­να, καὶ σο­φὴ καὶ παρ­θέ­νος·
Ἐκ δὲ ξί­φους, καὶ Μάρ­τυς· ὦ κα­λὰ τρί­α!

Εἰ­κά­δι πέμ­πτῃ ἄ­ορ κα­τέ­πεφ­νεν ῥή­το­ρα Κού­ρην.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ, οἱ ἅ­γι­οι ἑ­κα­τὸν πεν­τή­κον­τα Ῥή­το­ρες, οἱ δι­ὰ τῆς ἁ­γί­ας Αἰ­κα­τε­ρί­νης πι­στεύ­σαν­τες τῷ Χρι­στῷ, πυ­ρὶ τε­λει­οῦν­ται.

Στίχ. Αἱ πρὸς πλά­νην Ῥή­τορ­σιν ἀν­δρά­σι στά­σεις,
Εἰς πῦρ θα­νοῦ­σι, τῶν στε­φά­νων εὑ­ρέ­σεις.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ, ἡ ἁ­γί­α Βα­σί­λισ­σα, ἡ γα­με­τὴ Μα­ξεν­τί­ου, ξί­φει τε­λει­οῦ­ται.

Στίχ. Τμη­θεῖ­σα θνη­τοῦ σύ­ζυ­γος βα­σι­λέ­ως,
Ἄ­φθαρ­τον εὗ­ρε νυμ­φῶ­να Βα­σι­λέ­ως.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ ὁ ἅ­γι­ος Πορ­φύ­ρι­ος, ὁ Στρα­τη­λά­της, σὺν τοῖς δι­α­κο­σί­οις στρα­τι­ώ­ταις, ξί­φει τε­λει­οῦν­ται.

Στίχ. Σὺν τῷ στρα­τῷ σου, Πορ­φύ­ρι­ε, πρὸς ξί­φος,
Πρό­θυ­μος ἥ­κεις, οἷ­ά περ Στρα­τη­λά­της.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ, μνή­μη τῆς ἀ­θλή­σε­ως τοῦ ἁ­γί­ου Με­γα­λο­μάρ­τυ­ρος Μερ­κου­ρί­ου.

Στίχ. Εἰ καὶ πα­τάσ­σῃ, Μερ­κού­ρι­ε, τῷ ξί­φει,
Καὶ νε­κρὸς ἐ­χθρὸν σὺ πα­τάσ­σεις Κυ­ρί­ου.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ, μνή­μη τοῦ ὁ­σί­ου Πα­τρὸς ἡ­μῶν Πέ­τρου τοῦ Ἡ­συ­χα­στοῦ.

Στίχ. Ἡ­σύ­χως βί­ου τὸ πέ­λα­γος ἀ­νύ­σας,
Πρὸς ἡ­σύ­χι­ον, Πέ­τρε, λι­μέ­να φθά­νεις.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ, οἱ ἅ­γι­οι ἑ­ξα­κό­σι­οι ἑ­βδο­μή­κον­τα Μάρ­τυ­ρες ξί­φει τε­λει­οῦν­ται.

Στίχ. Τέ­μνου­σιν ἀν­δρῶν εἰ­κά­δας τρι­πλῶς δέ­κα,
Μεθ᾿ ὧν καὶ ἄλ­λους ἄν­δρας ἑ­πτά­κις δέ­κα.

*

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρα, Κυ­ρι­α­κῇ πρὸ τῆς τρι­α­κο­στῆς Νο­εμ­βρί­ου, ἐν τῇ με­γα­λω­νύ­μῳ πό­λει καὶ Μη­τρο­πό­λει τῶν Πα­τρῶν, ἑ­ορ­τά­ζε­ται πα­νη­γυ­ρι­κῶς ἡ Σύ­να­ξις τῶν συ­νερ­γα­τῶν τοῦ Ἁ­γί­ου Ἐν­δό­ξου Ἀ­πο­στό­λου Ἀν­δρέ­ου τοῦ Πρω­το­κλή­του, Σω­σι­πά­τρου καὶ Ἡ­ρω­δί­ω­νος ἐκ τῶν Ο´ Ἀ­πο­στό­λων, ἔ­τι δέ, Παύ­λου τοῦ Πα­τρέ­ως Ὁ­σι­ο­μάρ­τυ­ρος Ἡ­γου­μέ­νου τῶν ἐν Ρα­ϊ­θὼ ἀ­ναι­ρε­θέν­των Πα­τέ­ρων, τῶν Ὁ­σί­ων Ἰ­ω­σὴφ τοῦ Ὑ­μνο­γρά­φου, Ἠ­λί­α τοῦ Σι­κε­λι­ώ­του, τῶν ἐν τῇ Ἀ­χα­ΐ­ᾳ ἀ­σκη­σάν­των Λε­ον­τί­ου τοῦ Γέ­ρον­τος, Δα­νι­ὴλ τοῦ ἐν τῷ Κά­στρῳ τῶν Πα­τρῶν καὶ Ἰ­ω­α­κεὶμ τῶν Νο­τε­νῶν, Νε­ο­μαρ­τύ­ρων Ζα­χα­ρί­ου τοῦ ἐξ Ἄρ­της, Ἀ­να­στα­σί­ας καὶ Χρι­στο­δού­λου τῶν παι­δο­μαρ­τύ­ρων, ὡς καὶ τοῦ Ἁ­γί­ου Ἐν­δό­ξου Με­γα­λο­μάρ­τυ­ρος Ἀρ­τε­μί­ου, κο­μι­στοῦ τῶν σε­πτῶν Λει­ψά­νων τοῦ Ἁ­γί­ου Ἀ­πο­στό­λου Ἀν­δρέ­ου πρὸς τὴν Βα­σι­λί­δα τῶν Πό­λε­ων καὶ κτί­το­ρος τῆς Μο­νῆς Γη­ρο­κο­μεί­ου γε­νο­μέ­νου, καὶ ἑ­τέ­ρων ἁ­γί­ων πολ­λῶν.

Στίχ. Ἀ­χα­ΐ­ας Ἅ­γι­οι ἅ­παν­τες συ­να­χθέν­τες,
Δό­τε ἡ­μῖν τὰ κρείτ­το­να κοι­ναῖς ὑ­μῶν πρε­σβεί­αις.

Ταῖς τῶν Ἁ­γί­ων σου πρε­σβεί­αις, ὁ Θε­ός, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς. Ἀ­μήν.

* * *

ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΙ

Τῆς Χρι­στοῦ Γεν­νή­σε­ως.
(Ψάλ­λον­ται ἀ­πὸ 21ης Νο­εμ­βρί­ου
μέ­χρις 24ης Δε­κεμ­βρί­ου μό­ναι αἱ πε­ζαί).

ᾨδὴ α´. Ἦχος α´.

Χρι­στὸς γεν­νᾶ­ται· δο­ξά­σα­τε· * Χρι­στὸς ἐξ οὐ­ρα­νῶν· ἀ­παν­τή­σα­τε· * Χρι­στὸς ἐ­πὶ γῆς· ὑ­ψώ­θη­τε. * ᾌ­σα­τε τῷ Κυ­ρί­ῳ πᾶ­σα ἡ γῆ, * καὶ ἐν εὐ­φρο­σύ­νῃ * ἀ­νυ­μνή­σα­τε, λα­οί, * ὅ­τι δε­δό­ξα­σται.

ᾨ­δὴ γ´.

Τῷ πρὸ τῶν αἰ­ώ­νων * ἐκ Πα­τρὸς γεν­νη­θέν­τι ἀρ­ρεύ­στως Υἱ­ῷ * καὶ ἐπ᾿ ἐ­σχά­των ἐκ Παρ­θέ­νου * σαρ­κω­θέν­τι ἀ­σπό­ρως * Χρι­στῷ τῷ Θε­ῷ βο­ή­σω­μεν· * Ὁ ἀ­νυ­ψώ­σας τὸ κέ­ρας ἡ­μῶν * ἅ­γι­ος εἶ, Κύ­ρι­ε.

ᾨ­δὴ δ´.

Ῥά­βδος ἐκ τῆς ῥί­ζης Ἰ­εσ­σαὶ * καὶ ἄν­θος ἐξ αὐ­τῆς, Χρι­στέ, * ἐκ τῆς Παρ­θέ­νου ἀ­νε­βλά­στη­σας, * ἐξ ὄ­ρους ὁ αἰ­νε­τὸς * κα­τα­σκί­ου δα­σέ­ος· * ἦλ­θες σαρ­κω­θεὶς ἐξ ἀ­πει­ράν­δρου * ὁ ἄυ­λος καὶ Θε­ός. * Δό­ξα τῇ δυ­νά­μει σου, Κύ­ρι­ε.

ᾨ­δὴ ε´.

Θε­ὸς ὢν εἰ­ρή­νης, * Πα­τὴρ οἰ­κτιρ­μῶν, * τῆς με­γά­λης βου­λῆς σου τὸν ἄγ­γε­λον, * εἰ­ρή­νην πα­ρε­χό­με­νον, * ἀ­πέ­στει­λας ἡ­μῖν· * ὅ­θεν θε­ο­γνω­σί­ας * πρὸς φῶς ὁ­δη­γη­θέν­τες, * ἐκ νυ­κτὸς ὀρ­θρί­ζον­τες, * δο­ξο­λο­γοῦ­μέν σε, φι­λάν­θρω­πε.

ᾨ­δὴ στ´.

Σπλάγ­χνων Ἰ­ω­νᾶν * ἔμ­βρυ­ον ἀ­πή­με­σεν * ἐ­νά­λι­ος θήρ, * οἷ­ον ἐ­δέ­ξα­το· * τῇ Παρ­θέ­νῳ δὲ * ἐ­νοι­κή­σας ὁ Λό­γος * καὶ σάρ­κα λα­βών, * δι­ε­λή­λυ­θε φυ­λά­ξας ἀ­δι­ά­φθο­ρον· * ἧς γὰρ οὐχ ὑ­πέ­στη ῥεύ­σε­ως, * τὴν τε­κοῦ­σαν κα­τέ­σχεν ἀ­πή­μαν­τον.

ᾨ­δὴ ζ´.

Οἱ παῖ­δες εὐ­σε­βεί­ᾳ συν­τρα­φέν­τες, * δυσ­σε­βοῦς προ­στάγ­μα­τος κα­τα­φρο­νή­σαν­τες, * πυ­ρὸς ἀ­πει­λὴν οὐκ ἐ­πτο­ή­θη­σαν, * ἀλλ᾿ ἐν μέ­σῳ τῆς φλο­γὸς * ἑ­στῶ­τες ἔ­ψαλ­λον· * Ὁ τῶν πα­τέ­ρων Θε­ός, εὐ­λο­γη­τὸς εἶ.

ᾨ­δὴ η´.

Αἰ­νοῦ­μεν, εὐ­λο­γοῦ­μεν, καὶ προ­σκυ­νοῦ­μεν τὸν Κύ­ρι­ον, * ὑ­μνοῦν­τες καὶ ὑ­πε­ρυ­ψοῦν­τες αὐ­τὸν εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας.

Θαύ­μα­τος ὑ­περ­φυ­οῦς ἡ δρο­σο­βό­λος * ἐ­ξει­κό­νι­σε κά­μι­νος τύ­πον· * οὐ γὰρ οὓς ἐ­δέ­ξα­το φλέ­γει νέ­ους, * ὡς οὐ­δὲ πῦρ * τῆς Θε­ό­τη­τος Παρ­θέ­νου ἣν ὑ­πέ­δυ νη­δύν· * δι­ὸ ἀ­νυ­μνοῦν­τες ἀ­να­μέλ­ψω­μεν· * Εὐ­λο­γεί­τω ἡ κτί­σις πᾶ­σα τὸν Κύ­ρι­ον * καὶ ὑ­πε­ρυ­ψού­τω * εἰς πάν­τας τοὺς αἰ­ῶ­νας.

* * *

Ὁ δι­ά­κο­νος· Τὴν Θε­ο­τό­κον καὶ μη­τέ­ρα τοῦ φω­τός, ἐν ὕ­μνοις τι­μῶν­τες με­γα­λύ­νο­μεν.

Η ῼΔΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ἦχος δ´.

Στίχ. α´. Με­γα­λύ­νει ἡ ψυ­χή μου τὸν Κύ­ρι­ον, καὶ ἠ­γαλ­λί­α­σε τὸ πνεῦ­μά μου ἐ­πὶ τῷ Θε­ῷ τῷ σω­τῆ­ρί μου.

Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βὶμ * καὶ ἐν­δο­ξο­τέ­ραν * ἀ­συγ­κρί­τως τῶν Σε­ρα­φίμ, * τὴν ἀ­δι­α­φθό­ρως Θε­ὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν, * τὴν ὄν­τως Θε­ο­τό­κον, * σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.

Στίχ. β´. Ὅ­τι ἐ­πέ­βλε­ψεν ἐ­πὶ τὴν τα­πεί­νω­σιν τῆς δού­λης αὐ­τοῦ· ἰ­δοὺ γὰρ ἀ­πὸ τοῦ νῦν μα­κα­ρι­οῦ­σί με πᾶ­σαι αἱ γε­νε­αί.

Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βίμ...

Στίχ. γ´. Ὅ­τι ἐ­ποί­η­σέ μοι με­γα­λεῖ­α ὁ δυ­να­τός, καὶ ἅ­γι­ον τὸ ὄ­νο­μα αὐ­τοῦ· καὶ τὸ ἔ­λε­ος αὐ­τοῦ εἰς γε­νε­ὰν καὶ γε­νε­ὰν τοῖς φο­βου­μέ­νοις αὐ­τόν.

Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βίμ...

Στίχ. δ´. Ἐ­ποί­η­σε κρά­τος ἐν βρα­χί­ο­νι αὐ­τοῦ, δι­ε­σκόρ­πι­σεν ὑ­πε­ρη­φά­νους δι­α­νοί­ᾳ καρ­δί­ας αὐ­τῶν.

Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βίμ...

Στίχ. ε.´ Κα­θεῖ­λε δυ­νά­στας ἀ­πὸ θρό­νων καὶ ὕ­ψω­σε τα­πει­νούς· πει­νῶν­τας ἐ­νέ­πλη­σεν ἀ­γα­θῶν καὶ πλου­τοῦν­τας ἐ­ξα­πέ­στει­λε κε­νούς.

Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βίμ...

Στίχ. Ϛ´. Ἀν­τε­λά­βε­το Ἰσ­ρα­ὴλ παι­δὸς αὐ­τοῦ μνη­σθῆ­ναι ἐ­λέ­ους, κα­θὼς ἐ­λά­λη­σε πρὸς τοὺς πα­τέ­ρας ἡ­μῶν, τῷ Ἀ­βρα­ὰμ καὶ τῷ σπέρ­μα­τι αὐ­τοῦ ἕ­ως αἰ­ῶ­νος.

Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βίμ...

Καὶ εἶ­τα τὴν θ´ ᾠ­δὴν τοῦ α´ κα­νό­νος τῆς ἑ­ορ­τῆς με­τὰ τῶν ἀν­τι­στοί­χων με­γα­λυ­να­ρί­ων.

Με­γα­λυ­νά­ρι­ον.

Ἄγ­γε­λοι τὴν Εἴ­σο­δον τῆς Πα­νά­γνου, ὁ­ρῶν­τες ἐ­ξε­πλήτ­τον­το, πῶς ἡ Παρ­θέ­νος εἰ­σῆλ­θεν, εἰς τὰ Ἅ­γι­α τῶν Ἁ­γί­ων.

Ὁ Εἱρ­μός. Ἦ­χος δ´.

Ὡς ἐμ­ψύ­χῳ Θε­οῦ κι­βω­τῷ, ψαυ­έ­τω μη­δα­μῶς χεὶρ ἀ­μυ­ή­των· χεί­λη δὲ πι­στῶν, τῇ Θε­ο­τό­κῳ ἀ­σι­γή­τως, φω­νὴν τοῦ Ἀγ­γέ­λου ἀ­να­μέλ­πον­τα, ἐν ἀ­γαλ­λι­ά­σει βο­ά­τω· Ὄν­τως ἀ­νω­τέ­ρα πάν­των, ὑ­πάρ­χεις Παρ­θέ­νε ἁ­γνή. (δίς)

Ἄγ­γε­λοι τὴν Εἴ­σο­δον τῆς Πα­νά­γνου, ὁ­ρῶν­τες ἐ­ξε­πλήτ­τον­το, πῶς με­τὰ δό­ξης εἰ­σῆλ­θεν, εἰς τὰ Ἅ­γι­α τῶν Ἁ­γί­ων.

Ὡς ὑ­πέρ­λαμ­προν Θε­ο­τό­κε ἁ­γνή, ψυ­χῆς τὸ κα­θα­ρὸν ἔ­χου­σα κάλ­λος, χά­ριν δὲ Θε­οῦ, ἐμ­πι­πλα­μέ­νη οὐ­ρα­νό­θεν, φω­τὶ ἀ­ϊ­δί­ῳ κα­ταυ­γά­ζεις ἀ­εί, τοὺς ἐν εὐ­φρο­σύ­νῃ βο­ῶν­τας· Ὄν­τως ἀ­νω­τέ­ρα πάν­των, ὑ­πάρ­χεις Παρ­θέ­νε ἁ­γνή.

Ἄγ­γε­λοι τὴν Εἴ­σο­δον τῆς Παρ­θέ­νου, ὁ­ρῶν­τες ἐ­ξε­πλήτ­τον­το, πῶς πα­ρα­δό­ξως εἰ­σῆλ­θεν, εἰς τὰ Ἅ­γι­α τῶν Ἁ­γί­ων.

Ὑ­πε­ρί­πτα­ται Θε­ο­τό­κε ἁ­γνή, τὸ θαῦ­μά σου τὴν δύ­να­μιν τῶν λό­γων· σῶ­μα γὰρ ἐν σοί, κα­τα­νο­ῶ ὑ­πὲρ λό­γον, ῥο­ῆς ἁ­μαρ­τί­ας ἀ­νε­πί­δε­κτον· ὅ­θεν εὐ­χα­ρί­στως βο­ῶ σοι· Ὄν­τως ἀ­νω­τέ­ρα πάν­των, ὑ­πάρ­χεις Παρ­θέ­νε ἁ­γνή.

Ἄγ­γε­λοι καὶ ἄν­θρω­ποι τῆς Παρ­θέ­νου, τὴν Εἴ­σο­δον τι­μή­σω­μεν, ὅ­τι ἐν δό­ξῃ εἰ­σῆλ­θεν, εἰς τὰ Ἅ­γι­α τῶν Ἁ­γί­ων.

Πα­ρα­δό­ξως προ­δι­ε­τύ­που Ἁ­γνή, ὁ Νό­μος σε σκη­νὴν καὶ θεί­αν στά­μνον, ξέ­νην κι­βω­τόν, καὶ κα­τα­πέ­τα­σμα καὶ ῥά­βδον, να­ὸν ἀ­κα­τά­λυ­τον καὶ πύ­λην Θε­οῦ· ὅ­θεν ἐκ­δι­δά­σκει σοι κρά­ζειν· Ὄν­τως ἀ­νω­τέ­ρα πάν­των, ὑ­πάρ­χεις Παρ­θέ­νε ἁ­γνή.

Ἄγ­γε­λοι τὴν Εἴ­σο­δον τῆς Παρ­θέ­νου, ὁ­ρῶν­τες κα­τε­πλήτ­τον­το, πῶς θε­α­ρέ­στως εἰ­σῆλ­θεν, εἰς τὰ Ἅ­γι­α τῶν Ἁ­γί­ων.

Με­λῳ­δῶν σοι προ­ε­κε­λά­δει Δαυ­ΐδ, λα­λῶν σε θυ­γα­τέ­ρα Βα­σι­λέ­ως, κάλ­λει ἀ­ρε­τῶν, ἐκ δε­ξι­ῶν πα­ρι­στα­μέ­νην, ἰ­δὼν τοῦ Θε­οῦ πε­ποι­κιλ­μέ­νην σε· ὅ­θεν προ­φη­τεύ­ων ἐ­βό­α· Ὄν­τως ἀ­νω­τέ­ρα πάν­των, ὑ­πάρ­χεις Παρ­θέ­νε ἁ­γνή.

Δό­ξα.

Ἄγ­γε­λοι σκιρ­τή­σα­τε σὺν Ἁ­γί­οις, Παρ­θέ­νοι συγ­χο­ρεύ­σα­τε· ἡ γὰρ Θε­ό­παις εἰ­σῆλ­θεν, εἰς τὰ Ἅ­γι­α τῶν Ἁ­γί­ων.

Θε­ο­δό­χον προ­θε­ω­ρῶν Σο­λο­μών, ᾐ­νί­ξα­τό σε πύ­λην Βα­σι­λέ­ως, ζῶ­σάν τε πη­γὴν ἐ­σφρα­γι­σμέ­νην, ἐξ ἧς τὸ ἀ­θό­λω­τον ἡ­μῖν προ­ῆλ­θεν, ὕ­δωρ τοῖς ἐν πί­στει βο­ῶ­σιν· Ὄν­τως ἀ­νω­τέ­ρα πάν­των, ὑ­πάρ­χεις Παρ­θέ­νε ἁ­γνή.

Καὶ νῦν.

Ἄγ­γε­λοι καὶ ἄν­θρω­ποι τὴν Παρ­θέ­νον ἐν ὕ­μνοις με­γα­λύ­νω­μεν· θε­ο­πρε­πῶς γὰρ εἰ­σῆλ­θεν, εἰς τὰ Ἅ­γι­α τῶν Ἁ­γί­ων.

Δι­α­νέ­μοις τῶν χα­ρι­σμά­των τὴν σήν, γα­λή­νην Θε­ο­τό­κε τῇ ψυ­χῇ μου, βρύ­ου­σα ζω­ήν, τοῖς σὲ τι­μῶ­σι κα­τὰ χρέ­ος, αὐ­τὴ πε­ρι­έ­που­σα καὶ σκέ­που­σα, καὶ δι­α­τη­ροῦ­σα βο­ᾶν σοι· Ὄν­τως ἀ­νω­τέ­ρα πάν­των, ὑ­πάρ­χεις Παρ­θέ­νε ἁ­γνή.

Κα­τα­βα­σί­α. ᾨ­δὴ θ´. Ἦ­χος α´.

Με­γά­λυ­νον, ψυ­χή μου, * τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν * καὶ ἐν­δο­ξο­τέ­ραν * τῶν ἄ­νω στρα­τευ­μά­των.

Μυ­στή­ρι­ον ξέ­νον * ὁ­ρῶ καὶ πα­ρά­δο­ξον· * οὐ­ρα­νὸν τὸ σπή­λαι­ον· θρό­νον * χε­ρου­βι­κόν, τὴν Παρ­θέ­νον· * τὴν φάτ­νην χω­ρί­ον, * ἐν ᾧ ἀ­νε­κλί­θη ὁ ἀ­χώ­ρη­τος * Χρι­στὸς ὁ Θε­ός·* ὃν ἀ­νυ­μνοῦν­τες με­γα­λύ­νο­μεν.

Συ­να­πτὴ μι­κρά, μεθ᾿ ἣν ἐκ­φώ­νη­σις·
Ὅ­τι σὲ αἰ­νοῦ­σι πᾶ­σαι αἱ δυ­νά­μεις...

* * *

ΤΑ ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΑ

Ἦ­χος β´.

Ἅ­γι­ος Κύ­ρι­ος ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν.

Ἅ­γι­ος Κύ­ρι­ος ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν.

Ἅ­γι­ος Κύ­ρι­ος ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν. Ὑ­ψοῦ­τε Κύ­ρι­ον τὸν Θε­ὸν ἡ­μῶν καὶ προ­σκυ­νεῖ­τε τῷ ὑ­πο­πο­δί­ῳ τῶν πο­δῶν αὐ­τοῦ, … ὅ­τι ἅ­γι­ός ἐ­στιν.

Ἀ­να­στά­σι­μον Ἐ­ξα­πο­στει­λά­ρι­ον Γ´.

Ὅ­τι Χρι­στὸς ἐ­γή­γερ­ται, μή τις δι­α­πι­στεί­τω· ἐ­φά­νη τῇ Μα­ρί­ᾳ γάρ, ἔ­πει­τα κα­θω­ρά­θη, τοῖς εἰς ἀ­γρὸν ἀ­πι­οῦ­σι· μύ­σταις δὲ πά­λιν ὤ­φθη, ἀ­να­κει­μέ­νοις ἕν­δε­κα· οὓς βα­πτί­ζειν ἐκ­πέμ­ψας, εἰς οὐ­ρα­νούς, ὅ­θεν κα­τα­βέ­βη­κεν ἀ­νε­λή­φθη, ἐ­πι­κυ­ρῶν τὸ κή­ρυγ­μα, πλή­θε­σι τῶν ση­μεί­ων.

Τῆς Ἁ­γί­ας. Ἐν Πνεύ­μα­τι τῷ Ἱ­ε­ρῷ.

Ἐ­νεύ­ρω­σας τὸ φρό­νη­μα, γυ­ναι­κῶν ὦ παρ­θέ­νε, Αἰ­κα­τε­ρί­να πάν­τι­με, ἀ­θλο­φό­ρων ἡ δό­ξα· καὶ φι­λο­σό­φων ἄ­νοι­αν, ἐν Θε­ῷ δι­ή­λεγ­ξας, ὡς λῆ­ρον οὖ­σαν καὶ μῦ­θον, τὴν Πα­νά­μω­μον ὄν­τως, καὶ Μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ, συλ­λή­πτο­ρα κε­κτη­μέ­νη.

Τῆς Ἑ­ορ­τῆς, ὅ­μοι­ον.

Τοῦ Ἱ­ε­ροῦ σε σή­με­ρον, Θε­ο­τό­κε Παρ­θέ­νε, δέ­χε­ται τὰ ἐν­δό­τε­ρα, χερ­σὶν Ἀρ­χι­ε­ρέ­ως· ἐν οἷς τρι­ῶν ἀ­πὸ χρό­νων, ἕ­ως δύ­ο καὶ δέ­κα, δι­έ­μει­νας τρε­φο­μέ­νη, χει­ρὶ θεί­ου Ἀγ­γέ­λου, ὡς ἁ­γί­α κι­βω­τός, τοῦ πάν­τα τε­κτη­να­μέ­νου.Ἐ­ξα­πο­στει­λά­ρι­ον. Γυ­ναῖ­κες ἀ­κου­τί­σθη­τε.

* * *

ΑΙΝΟΙ

Ἦ­χος πλ. δ´.

Πᾶ­σα πνο­ὴ αἰ­νε­σά­τω τὸν Κύ­ρι­ον. Αἰ­νεῖ­τε τὸν Κύ­ρι­ον ἐκ τῶν οὐ­ρα­νῶν, αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ἐν τοῖς ὑ­ψί­στοις. Σοὶ πρέ­πει ὕ­μνος τῷ Θε­ῷ.

Αἰ­νεῖ­τε αὐ­τόν, πάν­τες οἱ ἄγ­γε­λοι αὐ­τοῦ· αἰ­νεῖ­τε αὐ­τόν, πᾶ­σαι αἱ δυ­νά­μεις αὐ­τοῦ. Σοὶ πρέ­πει ὕ­μνος τῷ Θε­ῷ.

Ἡ Στι­χο­λο­γί­α (Ψαλ­μοὶ ρμη´, ρμθ´) καί·

Στι­χη­ρὰ Ἀ­να­στά­σι­μα. Ἦ­χος πλ. δ´.

Στίχ. α´. Τοῦ ποι­ῆ­σαι ἐν αὐ­τοῖς κρῖ­μα ἔγ­γρα­πτον· δό­ξα αὕ­τη ἔ­σται πᾶ­σι τοῖς ὁ­σί­οις αὐ­τοῦ.

Κύ­ρι­ε, εἰ καὶ κρι­τη­ρί­ῳ πα­ρέ­στης, ὑ­πὸ Πι­λά­του κρι­νό­με­νος, ἀλλ᾿ οὐκ ἀ­πε­λεί­φθης τοῦ θρό­νου, τῷ Πα­τρὶ συγ­κα­θε­ζό­με­νος· καὶ ἀ­να­στὰς ἐκ νε­κρῶν, τὸν κό­σμον ἠ­λευ­θέ­ρω­σας, ἐκ τῆς δου­λεί­ας τοῦ ἀλ­λο­τρί­ου, ὡς οἰ­κτίρ­μων καὶ φι­λάν­θρω­πος.

Στίχ. β´. Αἰ­νεῖ­τε τὸν Θε­ὸν ἐν τοῖς ἁ­γί­οις αὐ­τοῦ· αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ἐν στε­ρε­ώ­μα­τι τῆς δυ­νά­με­ως αὐ­τοῦ.

Κύ­ρι­ε, εἰ καὶ ὡς θνη­τὸν ἐν μνη­μεί­ῳ, Ἰ­ου­δαῖ­οί σε κα­τέ­θεν­το, ἀλλ᾿ ὡς βα­σι­λέ­α ὑ­πνοῦν­τα στρα­τι­ῶ­ταί σε ἐ­φύ­λατ­τον, καὶ ὡς ζω­ῆς θη­σαυ­ρόν, σφρα­γί­δι ἐ­σφρα­γί­σαν­το· ἀλ­λὰ ἀ­νέ­στης καὶ πα­ρέ­σχες, ἀ­φθαρ­σί­αν ταῖς ψυ­χαῖς ἡ­μῶν.

Στίχ. γ´. Αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ἐ­πὶ ταῖς δυ­να­στεί­αις αὐ­τοῦ· αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν κα­τὰ τὸ πλῆ­θος τῆς με­γα­λω­σύ­νης αὐ­τοῦ.

Κύ­ρι­ε, ὅ­πλον κα­τὰ τοῦ δι­α­βό­λου, τὸν Σταυ­ρόν σου ἡ­μῖν δέ­δω­κας· φρίτ­τει γὰρ καὶ τρέ­μει, μὴ φέ­ρων κα­θο­ρᾶν αὐ­τοῦ τὴν δύ­να­μιν, ὅ­τι νε­κροὺς ἀ­νι­στᾷ, καὶ θά­να­τον κα­τήρ­γη­σε· δι­ὰ τοῦ­το προ­σκυ­νοῦ­μεν, τὴν τα­φήν σου καὶ τὴν ἔ­γερ­σιν.

Στίχ. δ´. Αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ἐν ἤ­χῳ σάλ­πιγ­γος· αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ἐν ψαλ­τη­ρί­ῳ καὶ κι­θά­ρᾳ.

Ὁ Ἄγ­γε­λός σου Κύ­ρι­ε, ὁ τὴν ἀ­νά­στα­σιν κη­ρύ­ξας, τοὺς μὲν φύ­λα­κας ἐ­φό­βη­σε, τὰ δὲ γύ­ναι­α ἐ­φώ­νη­σε λέ­γων· Τί ζη­τεῖ­τε τὸν ζῶν­τα με­τὰ τῶν νε­κρῶν; ἀ­νέ­στη Θε­ὸς ὤν, καὶ τῇ οἰ­κου­μέ­νῃ ζω­ὴν ἐ­δω­ρή­σα­το.

Καὶ τῆς Ἁ­γί­ας Στι­χη­ρὰ Προ­σό­μοι­α, γ´ εἰς δ´.

Ἦ­χος δ´. Ἔ­δω­κας ση­μεί­ω­σιν.

Στίχ. ε´. Αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ἐν τυμ­πά­νῳ καὶ χο­ρῷ· αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ἐν χορ­δαῖς καὶ ὀρ­γά­νῳ.

Μνή­μην τὴν πα­νί­ε­ρον, Αἰ­κα­τε­ρί­να πα­νεύ­φη­με, τῆς σε­πτῆς σου Ἀ­θλή­σε­ως, τε­λοῦν­τες δο­ξά­ζο­μεν, ἐν φω­ναῖς ἀ­παύ­στοις, τὸν δε­δω­ρη­μέ­νον, ὑ­πο­μο­νήν σοι καρ­τε­ράν, καὶ νι­κη­φό­ρον σε ἀ­να­δεί­ξαν­τα, καὶ λό­γον χο­ρη­γή­σαν­τα, κα­τα­πτο­οῦν­τα τοὺς ῥή­το­ρας, Ἰ­η­σοῦ τὸν φι­λάν­θρω­πον, καὶ Σω­τῆ­ρα καὶ Κύ­ρι­ον.

Στίχ. Ϛ´. Αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ἐν κυμ­βά­λοις εὐ­ή­χοις· αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ἐν κυμ­βά­λοις ἀ­λα­λαγ­μοῦ. Πᾶ­σα πνο­ὴ αἰ­νε­σά­τω τὸν Κύ­ρι­ον.

Μνή­μην τὴν πα­νί­ε­ρον, …

Στίχ. ζ´. Ὑ­πο­μέ­νων ὑ­πέ­μει­να τὸν Κύ­ρι­ον καὶ προ­σέ­σχε μοι καὶ εἰ­σή­κου­σε τῆς δε­ή­σε­ώς μου.

Μάρ­τυς ἐ­θε­λού­σι­ος, Αἰ­κα­τε­ρί­να πα­νέν­δο­ξε, κα­θω­ρά­θης τὸν τύ­ραν­νον, εὐ­τό­νως ἐ­λέγ­ξα­σα, καὶ δει­νὴν μα­νί­αν, τῆς πο­λυ­θε­ΐ­ας, θε­ο­γνω­σί­ας φω­τι­σμῷ, κα­τα­βα­λοῦ­σα, καὶ θεί­ᾳ χά­ρι­τι· ἐν­τεῦ­θεν καὶ ὡς Μάρ­τυ­ρα, καὶ ὡς Παρ­θέ­νον πα­νά­μω­μον, ὁ Χρι­στὸς ἐ­στε­φά­νω­σεν, ὁ Σω­τὴρ τῶν ψυ­χῶν ἡ­μῶν.

Στίχ. η´. Καὶ ἔ­στη­σεν ἐ­πὶ πέ­τραν τοὺς πό­δας μου καὶ κα­τηύ­θυ­νε τὰ δι­α­βή­μα­τά μου

Χά­ριν τὴν τοῦ Πνεύ­μα­τος, Αἰ­κα­τε­ρί­να πα­νέν­δο­ξε, ἐν ἀ­νοί­ξει τοῦ στό­μα­τος, ἐ­δέ­ξω κα­θά­ρα­σα, σε­αυ­τὴν προ­θύ­μως, δι­ὰ πο­λι­τεί­ας· καὶ λο­γι­σμῷ καρ­τε­ρι­κῷ, τὴν τῶν τυ­ράν­νων ὀ­φρὺν κα­τέ­σπα­σας· καὶ κάλ­λει τῷ τοῦ σώ­μα­τος, τὴν ψυ­χι­κὴν ὡ­ραι­ό­τη­τα, θε­ο­φρό­νως ἀν­τέ­θη­κας, Ἀ­θλη­τῶν ἐγ­καλ­λώ­πι­σμα.

Δό­ξα. Τῆς ἑ­ορ­τῆς. Ἦ­χος β´.

Σή­με­ρον τῷ να­ῷ προ­σά­γε­ται, ἡ πα­νά­μω­μος Παρ­θέ­νος, εἰς κα­τοι­κη­τή­ρι­ον τοῦ παν­τά­να­κτος Θε­οῦ, καὶ πά­σης τῆς ζω­ῆς ἡ­μῶν τρο­φοῦ. Σή­με­ρον τὸ κα­θα­ρώ­τα­τον ἁ­γί­α­σμα, ὡς τρι­ε­τί­ζου­σα δά­μα­λις, εἰς τὰ Ἅ­γι­α τῶν Ἁ­γί­ων εἰ­σά­γε­ται. Ταύ­τῃ ἐκ­βο­ή­σω­μεν ὡς ὁ Ἄγ­γε­λος· Χαῖ­ρε μό­νη ἐν γυ­ναι­ξὶν εὐ­λο­γη­μέ­νη.

Καὶ νῦν. Θε­ο­το­κί­ον.

Ὑ­πε­ρευ­λο­γη­μέ­νη ὑ­πάρ­χεις, * Θε­ο­τό­κε Παρ­θέ­νε· * δι­ὰ γὰρ τοῦ ἐκ σοῦ σαρ­κω­θέν­τος, * ὁ ᾅ­δης ᾐχ­μα­λώ­τι­σται, * ὁ Ἀ­δὰμ ἀ­να­κέ­κλη­ται, * ἡ κα­τά­ρα νε­νέ­κρω­ται, * ἡ Εὔ­α ἠ­λευ­θέ­ρω­ται, * ὁ θά­να­τος τε­θα­νά­τω­ται, * καὶ ἡ­μεῖς ἐ­ζω­ο­ποι­ή­θη­μεν· * δι­ὸ ἀ­νυ­μνοῦν­τες βο­ῶ­μεν· * Εὐ­λο­γη­τὸς Χρι­στὸς ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν, * ὁ οὕ­τως εὐ­δο­κή­σας, δό­ξα σοι.

* * *

Καὶ εὐ­θὺς ψάλ­λε­ται
εἰς τὸν ἦ­χον τῆς Κυ­ρι­α­κῆς

Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ

Δό­ξα σοι τῷ δεί­ξαν­τι τὸ φῶς. * Δό­ξα ἐν ὑ­ψί­στοις Θε­ῷ * καὶ ἐ­πὶ γῆς εἰ­ρή­νη, * ἐν ἀν­θρώ­ποις εὐ­δο­κί­α.

Ὑ­μνοῦ­μέν σε, * εὐ­λο­γοῦ­μέν σε, * προ­σκυ­νοῦ­μέν σε, * δο­ξο­λο­γοῦ­μέν σε, * εὐ­χα­ρι­στοῦ­μέν σοι * δι­ὰ τὴν με­γά­λην σου δό­ξαν.

Κύ­ρι­ε βα­σι­λεῦ, * ἐ­που­ρά­νι­ε Θε­έ, * Πά­τερ παν­το­κρά­τορ· * Κύ­ρι­ε Υἱ­ὲ μο­νο­γε­νές, * Ἰ­η­σοῦ Χρι­στέ, * καὶ ἅ­γι­ον Πνεῦ­μα.

Κύ­ρι­ε ὁ Θε­ός, * ὁ ἀ­μνὸς τοῦ Θε­οῦ, * ὁ Υἱ­ὸς τοῦ Πα­τρός, * ὁ αἴ­ρων τὴν ἁ­μαρ­τί­αν τοῦ κό­σμου, * ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς, * ὁ αἴ­ρων τὰς ἁ­μαρ­τί­ας τοῦ κό­σμου.

Πρόσ­δε­ξαι τὴν δέ­η­σιν ἡ­μῶν, * ὁ κα­θή­με­νος ἐν δε­ξι­ᾷ τοῦ Πα­τρός, * καὶ ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς.

Ὅ­τι σὺ εἶ μό­νος ἅ­γι­ος, * σὺ εἶ μό­νος Κύ­ρι­ος, * Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, * εἰς δό­ξαν Θε­οῦ Πα­τρός. Ἀ­μήν.

Καθ᾿ ἑ­κά­στην ἡ­μέ­ραν εὐ­λο­γή­σω σε * καὶ αἰ­νέ­σω τὸ ὄ­νο­μά σου εἰς τὸν αἰ­ῶ­να * καὶ εἰς τὸν αἰ­ῶ­να τοῦ αἰ­ῶ­νος.

Κα­τα­ξί­ω­σον, Κύ­ρι­ε, * ἐν τῇ ἡ­μέ­ρᾳ ταύ­τῃ * ἀ­να­μαρ­τή­τους φυ­λα­χθῆ­ναι ἡ­μᾶς.

Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Κύ­ρι­ε, * ὁ Θε­ὸς τῶν πα­τέ­ρων ἡ­μῶν, * καὶ αἰ­νε­τὸν καὶ δε­δο­ξα­σμέ­νον τὸ ὄ­νο­μά σου * εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας. Ἀ­μήν.

Γέ­νοι­το, Κύ­ρι­ε, * τὸ ἔ­λε­ός σου ἐφ᾿ ἡ­μᾶς, * κα­θά­περ ἠλ­πί­σα­μεν ἐ­πὶ σέ.

Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Κύ­ρι­ε· * δί­δα­ξόν με τὰ δι­και­ώ­μα­τά σου. (ἐκ γ´)

Κύ­ρι­ε, * κα­τα­φυ­γὴ ἐ­γε­νή­θης ἡ­μῖν * ἐν γε­νε­ᾷ καὶ γε­νε­ᾷ. * Ἐ­γὼ εἶ­πα· * Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σόν με· * ἴ­α­σαι τὴν ψυ­χήν μου, * ὅ­τι ἥ­μαρ­τόν σοι.

Κύ­ρι­ε, πρὸς σὲ κα­τέ­φυ­γον· * δί­δα­ξόν με τοῦ ποι­εῖν τὸ θέ­λη­μά σου, * ὅ­τι σὺ εἶ ὁ Θε­ός μου.

Ὅ­τι πα­ρὰ σοὶ πη­γὴ ζω­ῆς· * ἐν τῷ φω­τί σου ὀ­ψό­με­θα φῶς.

Πα­ρά­τει­νον τὸ ἔ­λε­ός σου * τοῖς γι­νώ­σκου­σί σε.

Ἅ­γι­ος ὁ Θε­ός, * ἅ­γι­ος ἰ­σχυ­ρός, * ἅ­γι­ος ἀ­θά­να­τος· * ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς. (ἐκ γ´)

Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι.

Καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.

Ἅ­γι­ος ἀ­θά­να­τος· * ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς.

Καὶ πά­λιν ἰ­σχυ­ρο­τέ­ρᾳ φω­νῇ·

Ἅ­γι­ος ὁ Θε­ός, * ἅ­γι­ος ἰ­σχυ­ρός, * ἅ­γι­ος ἀ­θά­να­τος· * ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς.

Καὶ τὸ ἀ­να­στά­σι­μον τρο­πά­ρι­ον. Ἦ­χος πλ. δ´.

Ἀ­να­στὰς ἐκ τοῦ μνή­μα­τος * καὶ τὰ δε­σμὰ δι­αρ­ρή­ξας τοῦ ᾅ­δου, * ἔ­λυ­σας τὸ κα­τά­κρι­μα τοῦ θα­νά­του, Κύ­ρι­ε, * πάν­τας ἐκ τῶν πα­γί­δων τοῦ ἐ­χθροῦ ῥυ­σά­με­νος· * ἐμ­φα­νί­σας σε­αυ­τὸν τοῖς ἀ­πο­στό­λοις σου * ἐ­ξα­πέ­στει­λας αὐ­τοὺς ἐ­πὶ τὸ κή­ρυγ­μα * καὶ δι᾿ αὐ­τῶν τὴν εἰ­ρή­νην * πα­ρέ­σχες τῇ οἰ­κου­μέ­νῃ, * μό­νε πο­λυ­έ­λε­ε.

Εἰς τὴν πρώ­την Ὥ­ραν, τὸ γ´ Ἑ­ω­θι­νόν.

Ἦ­χος γ´.

Τῆς Μα­γδα­λη­νῆς Μα­ρί­ας, τὴν τοῦ Σω­τῆ­ρος εὐ­αγ­γε­λι­ζο­μέ­νης, ἐκ νε­κρῶν ἀ­νά­στα­σιν καὶ ἐμ­φά­νει­αν, δι­α­πι­στοῦν­τες οἱ Μα­θη­ταί, ὠ­νει­δί­ζον­το τὸ τῆς καρ­δί­ας σκλη­ρόν· ἀλ­λὰ τοῖς ση­μεί­οις κα­θο­πλι­σθέν­τες καὶ θαύ­μα­σι, πρὸς τὸ κή­ρυγ­μα ἀ­πε­στέλ­λον­το. Καὶ σὺ μὲν Κύ­ρι­ε, πρὸς τὸν ἀρ­χί­φω­τον ἀ­νε­λή­φθης Πα­τέ­ρα· οἱ δὲ ἐ­κή­ρυτ­τον παν­τα­χοῦ τὸν λό­γον, τοῖς θαύ­μα­σι πι­στού­με­νοι. Δι­ὸ οἱ φω­τι­σθέν­τες δι᾿ αὐ­τῶν, δο­ξά­ζο­μέν σου, τὴν ἐκ νε­κρῶν ἀ­νά­στα­σιν, φι­λάν­θρω­πε Κύ­ρι­ε.

* * * * *

ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

Ὁ δι­ά­κο­νος τὰ εἰ­ρη­νι­κὰ
καὶ ὁ ἱ­ε­ρεὺς τὴν ἐκ­φώ­νη­σιν·
Ὅ­τι πρέ­πει σοι πᾶ­σα δό­ξα…

Τὰ Ἀν­τί­φω­να τῆς ἑ­ορ­τῆς.

Ἀν­τί­φω­νον Α´. Ἦ­χος β´. (Ἐ­κλο­γή).

Στίχ. α´. Μέ­γας Κύ­ρι­ος καὶ αἰ­νε­τὸς σφό­δρα ἐν πό­λει τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν, ἐν ὄ­ρει ἁ­γί­ῳ αὐ­τοῦ. (μζ´ 2)

Ταῖς πρε­σβεί­αις τῆς Θε­ο­τό­κου, * Σῶ­τερ, σῶ­σον ἡ­μᾶς.

Στίχ. β´. Δε­δο­ξα­σμέ­να ἐ­λα­λή­θη πε­ρὶ σοῦ, ἡ πό­λις τοῦ Θε­οῦ. (πστ´ 3)

Ταῖς πρε­σβεί­αις τῆς Θε­ο­τό­κου...

Στίχ. γ´. Ὁ Θε­ὸς ἐν ταῖς βά­ρε­σιν αὐ­τῆς γι­νώ­σκε­ται, ὅ­ταν ἀν­τι­λαμ­βά­νη­ται αὐ­τῆς. (μζ´ 4)

Ταῖς πρε­σβεί­αις τῆς Θε­ο­τό­κου...

Στίχ. δ´. Κα­θά­περ ἠ­κού­σα­μεν, οὕ­τω καὶ εἴ­δο­μεν ἐν πό­λει Κυ­ρί­ου τῶν δυ­νά­με­ων, ἐν πό­λει τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν. (μζ´ 9)

Ταῖς πρε­σβεί­αις τῆς Θε­ο­τό­κου...

Δό­ξα. Καὶ νῦν.

Ταῖς πρε­σβεί­αις τῆς Θε­ο­τό­κου...

Ὁ δι­ά­κο­νος τὴν μι­κρὰν συ­να­πτὴν
καὶ ὁ ἱ­ε­ρεὺς τὴν ἐκ­φώ­νη­σιν·
Ὅ­τι σὸν τὸ κρά­τος...

Ἀν­τί­φω­νον Β´. Ἦ­χος β´. (Ἐ­κλο­γή).

Στίχ. α´. Τοῦ πο­τα­μοῦ τὰ ὁρ­μή­μα­τα εὐ­φραί­νου­σι τὴν πό­λιν τοῦ Θε­οῦ· ἡ­γί­α­σε τὸ σκή­νω­μα αὐ­τοῦ ὁ Ὕ­ψι­στος. (με´ 5)

Σῶ­σον ἡ­μᾶς, Υἱ­ὲ Θε­οῦ, * ὁ ἀ­να­στὰς ἐκ νε­κρῶν, * ψάλ­λον­τάς σοι, Ἀλ­λη­λού­ϊ­α.

Στίχ. β´. Ἐ­ξο­μο­λό­γη­σις καὶ ὡ­ραι­ό­της ἐ­νώ­πι­ον αὐ­τοῦ· ἁ­γι­ω­σύ­νη καὶ με­γα­λο­πρέ­πει­α ἐν τῷ ἁ­γι­ά­σμα­τι αὐ­τοῦ. (Ϟ­ε´ 6)

Σῶ­σον ἡ­μᾶς, Υἱ­ὲ Θε­οῦ, ὁ ἀ­να­στὰς ...

Στίχ. γ´. Αὕ­τη ἡ πύ­λη Κυ­ρί­ου, δί­και­οι εἰ­σε­λεύ­σον­ται ἐν αὐ­τῇ. (ριζ´ 20)

Σῶ­σον ἡ­μᾶς, Υἱ­ὲ Θε­οῦ, ὁ ἀ­να­στὰς ...

Στίχ. δ´. Ἅ­γι­ος ὁ να­ός σου, θαυ­μα­στὸς ἐν δι­και­ο­σύ­νῃ. (ξδ´ 5)

Σῶ­σον ἡ­μᾶς, Υἱ­ὲ Θε­οῦ, ὁ ἀ­να­στὰς ...

Δό­ξα. Καὶ νῦν.

Ὁ μο­νο­γε­νὴς Υἱ­ὸς καὶ Λό­γος τοῦ Θε­οῦ, * ἀ­θά­να­τος ὑ­πάρ­χων * καὶ κα­τα­δε­ξά­με­νος * δι­ὰ τὴν ἡ­με­τέ­ραν σω­τη­ρί­αν * σαρ­κω­θῆ­ναι ἐκ τῆς ἁ­γί­ας Θε­ο­τό­κου * καὶ ἀ­ει­παρ­θέ­νου Μα­ρί­ας, * ἀ­τρέ­πτως ἐ­ναν­θρω­πή­σας, * σταυ­ρω­θείς τε, Χρι­στὲ ὁ Θε­ός, * θα­νά­τῳ θά­να­τον πα­τή­σας, * εἷς ὢν τῆς ἁ­γί­ας Τρι­ά­δος, * συν­δο­ξα­ζό­με­νος τῷ Πα­τρὶ * καὶ τῷ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, * σῶ­σον ἡ­μᾶς.

Ὁ δι­ά­κο­νος τὴν μι­κρὰν συ­να­πτὴν
καὶ ὁ ἱ­ε­ρεὺς τὴν ἐκ­φώ­νη­σιν·
Ὅ­τι ἀ­γα­θὸς καὶ φι­λάν­θρω­πος...

Ἀν­τί­φω­νον Γ´. Ἦ­χος δ´. Ψαλ­μός μδ´ (44).

Στίχ. α´. Πᾶ­σα ἡ δό­ξα τῆς θυ­γα­τρὸς τοῦ βα­σι­λέ­ως ἔ­σω­θεν, ἐν κροσ­σω­τοῖς χρυ­σοῖς πε­ρι­βε­βλη­μέ­νη, πε­ποι­κιλ­μέ­νη. (μδ´ 14)

Σή­με­ρον τῆς εὐ­δο­κί­ας...

Στίχ. β´. Ἀ­πε­νε­χθή­σον­ται τῷ βα­σι­λεῖ παρ­θέ­νοι ὀ­πί­σω αὐ­τῆς, αἱ πλη­σί­ον αὐ­τῆς ἀ­πε­νε­χθή­σον­ταί σοι. (μδ´ 15)

Σή­με­ρον τῆς εὐ­δο­κί­ας...

Στίχ. γ´. Ἀ­πε­νε­χθή­σον­ται ἐν εὐ­φρο­σύ­νῃ καὶ ἀ­γαλ­λι­ά­σει, ἀ­χθή­σον­ται εἰς να­ὸν βα­σι­λέ­ως. (μδ´ 16)

Σή­με­ρον τῆς εὐ­δο­κί­ας...

* * *

ΜΙΚΡΑ ΕΙΣΟΔΟΣ

Εἰ­σο­δι­κόν. Ἦ­χος β´.
(Ἐ­ὰν εἰ­σο­δεύ­ουν πολ­λοὶ ἱ­ε­ρεῖς, ψάλ­λουν αὐ­τοὶ τὸ εἰ­σο­δι­κόν).

Δεῦ­τε προ­σκυ­νή­σω­μεν καὶ προ­σπέ­σω­μεν Χρι­στῷ. Σῶ­σον ἡ­μᾶς Υἱ­ὲ Θε­οῦ, ὁ ἀ­να­στὰς ἐκ νε­κρῶν, ψάλ­λον­τάς σοι, Ἀλ­λη­λού­ϊ­α.

* * *

Τὸ ἀ­να­στά­σι­μον ἀ­πο­λυ­τί­κι­ον.
(ψάλ­λε­ται ὑ­πὸ τῶν ἱ­ε­ρέ­ων, ἐ­ὰν τε­λεῖ­ται συλ­λεί­τουρ­γον)

Τῆς Ἑ­ορ­τῆς.

Τῃς Ἁ­γί­ας.

Εἶ­τα τὸ τοῦ Ἁ­γί­ου τοῦ Να­οῦ.

Κον­τά­κι­ον τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου.
(ἀ­πὸ η´ ἕ­ως κε´ πλὴν τῆς κ´ Νο­εμ­βρί­ου).
(ψάλ­λε­ται ὑ­πὸ τῶν ἱ­ε­ρέ­ων, ἐ­ὰν τε­λεῖ­ται συλ­λεί­τουρ­γον)

Ἦχος δ´. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ὁ κα­θα­ρώ­τα­τος να­ὸς τοῦ Σω­τῆ­ρος, * ἡ πο­λυ­τί­μη­τος πα­στὰς καὶ παρ­θέ­νος, * τὸ ἱ­ε­ρὸν θη­σαύ­ρι­σμα * τῆς δό­ξης τοῦ Θε­οῦ, * σή­με­ρον εἰ­σά­γε­ται * ἐν τῷ οἴ­κῳ Κυ­ρί­ου, * τὴν χά­ριν συ­νει­σά­γου­σα * τὴν ἐν Πνεύ­μα­τι θεί­ῳ· * ἣν ἀ­νυ­μνοῦ­σιν ἄγ­γε­λοι Θε­οῦ. * Αὕ­τη ὑ­πάρ­χει * σκη­νὴ ἐ­που­ρά­νι­ος.

* * *

ΤΡΙΣΑΓΙΟΣ ΥΜΝΟΣ

* * *

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Τῆς Ἁ­γί­ας, ζή­τει τῇ Πέμ­πτῃ ι­ε´ ἑ­βδο­μά­δος.

Προ­κεί­με­νον καὶ Ἀλ­λη­λού­ϊ­α
τῆς ἑ­ορ­τῆς (δι­ὰ τὴν ἀ­πό­δο­σιν αὐ­τῆς).

Προ­κεί­με­νον. Ἦ­χος γ´.
ᾨ­δὴ τῆς Θε­ο­τό­κου (Λουκ. α´).

Με­γα­λύ­νει ἡ ψυ­χή μου τὸν Κύ­ρι­ον καὶ ἠ­γαλ­λί­α­σε τὸ πνεῦ­μά μου ἐ­πὶ τῷ Θε­ῷ τῷ σω­τῆ­ρί μου.

Στίχ. Ὅ­τι ἐ­πέ­βλε­ψεν ἐ­πὶ τὴν τα­πεί­νω­σιν τῆς δού­λης αὐ­τοῦ· ἰ­δοὺ γὰρ ἀ­πὸ τοῦ νῦν μα­κα­ρι­οῦ­σί με πᾶ­σαι αἱ γε­νε­αί.

Πρὸς Γα­λά­τας Ἐ­πι­στο­λῆς Παύ­λου τὸ Ἀ­νά­γνω­σμα.

(γ´ 23-29, δ´ 1-5).

Ἀ­δελ­φοί, πρὸ τοῦ ἐλ­θεῖν τὴν πί­στιν ὑ­πὸ νό­μον ἐ­φρου­ρού­με­θα συγ­κε­κλει­σμέ­νοι εἰς τὴν μέλ­λου­σαν πί­στιν ἀ­πο­κα­λυ­φθῆ­ναι. Ὥ­στε ὁ νό­μος παι­δα­γω­γὸς ἡ­μῶν γέ­γο­νεν εἰς Χρι­στόν, ἵ­να ἐκ πί­στε­ως δι­και­ω­θῶ­μεν· ἐλ­θού­σης δὲ τῆς πί­στε­ως οὐ­κέ­τι ὑ­πὸ παι­δα­γω­γόν ἐ­σμεν. Πάν­τες γὰρ υἱ­οὶ Θε­οῦ ἐ­στε δι­ὰ τῆς πί­στε­ως ἐν Χρι­στῷ Ἰ­η­σοῦ· ὅ­σοι γὰρ εἰς Χρι­στὸν ἐ­βα­πτί­σθη­τε, Χρι­στὸν ἐ­νε­δύ­σα­σθε. Οὐκ ἔ­νι Ἰ­ου­δαῖ­ος οὐ­δὲ Ἕλ­λην, οὐκ ἔ­νι δοῦ­λος οὐ­δὲ ἐ­λεύ­θε­ρος, οὐκ ἔ­νι ἄρ­σεν καὶ θῆ­λυ· πάν­τες γὰρ ὑ­μεῖς εἷς ἐ­στε ἐν Χρι­στῷ Ἰ­η­σοῦ. Εἰ δὲ ὑ­μεῖς Χρι­στοῦ, ἄ­ρα τοῦ Ἀ­βρα­ὰμ σπέρ­μα ἐ­στὲ καὶ κατ᾿ ἐ­παγ­γε­λί­αν κλη­ρο­νό­μοι. Λέ­γω δέ, ἐφ᾿ ὅ­σον χρό­νον ὁ κλη­ρο­νό­μος νή­πι­ός ἐ­στιν, οὐ­δὲν δι­α­φέ­ρει δού­λου, κύ­ρι­ος πάν­των ὤν, ἀλ­λὰ ὑ­πὸ ἐ­πι­τρό­πους ἐ­στὶ καὶ οἰ­κο­νό­μους ἄ­χρι τῆς προ­θε­σμί­ας τοῦ πα­τρός. Οὕ­τω καὶ ἡ­μεῖς, ὅ­τε ἦ­μεν νή­πι­οι, ὑ­πὸ τὰ στοι­χεῖ­α τοῦ κό­σμου ἦ­μεν δε­δου­λω­μέ­νοι· ὅ­τε δὲ ἦλ­θε τὸ πλή­ρω­μα τοῦ χρό­νου, ἐ­ξα­πέ­στει­λεν ὁ Θε­ὸς τὸν υἱ­ὸν αὐ­τοῦ, γε­νό­με­νον ἐκ γυ­ναι­κός, γε­νό­με­νον ὑ­πὸ νό­μον, ἵ­να τοὺς ὑ­πὸ νό­μον ἐ­ξα­γο­ρά­σῃ, ἵ­να τὴν υἱ­ο­θε­σί­αν ἀ­πο­λά­βω­μεν.

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α (γ´). Ἦ­χος πλ. δ´. (Ψαλ­μὸς μδ´).

Στίχ. Ἄ­κου­σον, Θύ­γα­τερ, καὶ ἴ­δε, καὶ κλῖ­νον τὸ οὖς σου, καὶ ἐ­πι­λά­θου τοῦ λα­οῦ σου, καὶ τοῦ οἴ­κου τοῦ πα­τρός σου καὶ ἐ­πι­θυ­μή­σει ὁ Βα­σι­λεὺς τοῦ κάλ­λους σου.

Τὸ πρό­σω­πόν σου λι­τα­νεύ­σου­σιν οἱ πλού­σι­οι τοῦ λα­οῦ.

* * *

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

Κυ­ρι­α­κῆς ΙΓ´ Λου­κᾶ.

Ἐκ τοῦ κα­τὰ Λου­κᾶν (ιγ´ 18-27).

Τῷ και­ρῷ ἐ­κεί­νῳ, ἄν­θρω­πός τις προ­σῆλ­θε τῷ Ἰ­η­σοῦ πει­ρά­ζων αὐ­τὸν καὶ λέ­γων· Δι­δά­σκα­λε ἀ­γα­θέ, τί ποι­ή­σας ζω­ὴν αἰ­ώ­νι­ον κλη­ρο­νο­μή­σω; Εἶ­πε δὲ αὐ­τῷ ὁ Ἰ­η­σοῦς· Τί με λέ­γεις ἀ­γα­θόν; οὐ­δεὶς ἀ­γα­θὸς εἰ μὴ εἷς, ὁ Θε­ός. Τὰς ἐν­το­λὰς οἶ­δας· μὴ μοι­χεύ­σῃς, μὴ φο­νεύ­σῃς, μὴ κλέ­ψῃς, μὴ ψευ­δο­μαρ­τυ­ρή­σῃς, τί­μα τὸν πα­τέ­ρα σου καὶ τὴν μη­τέ­ρα σου. Ὁ δὲ εἶ­πε· Ταῦ­τα πάν­τα ἐ­φυ­λα­ξά­μην ἐκ νε­ό­τη­τός μου. Ἀ­κού­σας δὲ ταῦ­τα ὁ Ἰ­η­σοῦς εἶ­πεν αὐ­τῷ· Ἔ­τι ἕν σοι λεί­πει· πάν­τα ὅ­σα ἔ­χεις πώ­λη­σον καὶ δι­ά­δος πτω­χοῖς, καὶ ἕ­ξεις θη­σαυ­ρὸν ἐν οὐ­ρα­νῷ, καὶ δεῦ­ρο ἀ­κο­λού­θει μοι. Ὁ δὲ ἀ­κού­σας ταῦ­τα πε­ρί­λυ­πος ἐ­γέ­νε­το· ἦν γὰρ πλού­σι­ος σφό­δρα. Ἰ­δὼν δὲ αὐ­τὸν ὁ Ἰ­η­σοῦς πε­ρί­λυ­πον γε­νό­με­νον εἶ­πε· Πῶς δυ­σκό­λως οἱ τὰ χρή­μα­τα ἔ­χον­τες εἰ­σε­λεύ­σον­ται εἰς τὴν βα­σι­λεί­αν τοῦ Θε­οῦ! Εὐ­κο­πώ­τε­ρον γάρ ἐ­στι κά­μη­λον δι­ὰ τρυ­μα­λι­ᾶς ῥα­φί­δος εἰ­σελ­θεῖν ἢ πλού­σι­ον εἰς τὴν βα­σι­λεί­αν τοῦ Θε­οῦ εἰ­σελ­θεῖν. Εἶ­πον δὲ οἱ ἀ­κού­σαν­τες· Καὶ τίς δύ­να­ται σω­θῆ­ναι; Ὁ δὲ εἶ­πε· Τὰ ἀ­δύ­να­τα πα­ρὰ ἀν­θρώ­ποις δυ­να­τὰ πα­ρὰ τῷ Θε­ῷ ἐ­στιν.

Δό­ξα σοι, Κύ­ρι­ε, δό­ξα σοι.

Καὶ γί­νε­ται τὸ κή­ρυγ­μα τοῦ θεί­ου λό­γου.

* * *

Καὶ κα­θε­ξῆς ἡ Θεί­α Λει­τουρ­γί­α
τοῦ Ἱ­ε­ροῦ Χρυ­σο­στό­μου.

* * *

Εἰς τό· Ἐ­ξαι­ρέ­τω­ς τῆς Πα­να­γί­ας…

Ἀντὶ τοῦ Ἄξιόν ἐστιν, ὁ Εἱρμὸς τῆς θ´ ᾠδῆς τοῦ α´ κανόνος τῆς ἑορτῆς.

Ἦ­χος δ´.

Ἄγ­γε­λοι τὴν Εἴ­σο­δον τῆς Πα­νά­γνου, ὁ­ρῶν­τες ἐ­ξε­πλήτ­τον­το, πῶς ἡ Παρ­θέ­νος εἰ­σῆλ­θεν, εἰς τὰ Ἅ­γι­α τῶν Ἁ­γί­ων.

Ὡς ἐμ­ψύ­χῳ Θε­οῦ κι­βω­τῷ, ψαυ­έ­τω μη­δα­μῶς χεὶρ ἀ­μυ­ή­των· χεί­λη δὲ πι­στῶν, τῇ Θε­ο­τό­κῳ ἀ­σι­γή­τως, φω­νὴν τοῦ Ἀγ­γέ­λου ἀ­να­μέλ­πον­τα, ἐν ἀ­γαλ­λι­ά­σει βο­ά­τω· Ὄν­τως ἀ­νω­τέ­ρα πάν­των, ὑ­πάρ­χεις Παρ­θέ­νε ἁ­γνή.

* * *

Κοι­νω­νι­κόν.

Αἰ­νεῖ­τε τὸν Κύ­ρι­ον ἐκ τῶν οὐ­ρα­νῶν. Ἀλ­λη­λού­ϊ­α.

Με­τὰ τὴν με­τά­δο­σιν. Ἦ­χος β´.

Εἴ­δο­μεν τὸ φῶς τὸ ἀ­λη­θι­νόν, * ἐ­λά­βο­μεν Πνεῦ­μα ἐ­που­ρά­νι­ον, * εὕ­ρο­μεν πί­στιν ἀ­λη­θῆ, * ἀ­δι­αί­ρε­τον Τρι­ά­δα προ­σκυ­νοῦν­τες· * αὕ­τη γὰρ ἡ­μᾶς ἔ­σω­σεν.

Εἰς τό· Πάν­το­τε, νῦν καὶ ἀ­εί…

Ἦ­χος β´.

Πλη­ρω­θή­τω τὸ στό­μα ἡ­μῶν * αἰ­νέ­σε­ώς σου, Κύ­ρι­ε, * ὅ­πως ἀ­νυ­μνή­σω­μεν τὴν δό­ξαν σου, * ὅ­τι ἠ­ξί­ω­σας ἡ­μᾶς * τῶν ἁ­γί­ων σου με­τα­σχεῖν μυ­στη­ρί­ων· * τή­ρη­σον ἡ­μᾶς ἐν τῷ σῷ ἁ­γι­α­σμῷ, * ὅ­λην τὴν ἡ­μέ­ραν * με­λε­τῶν­τας τὴν δι­και­ο­σύ­νην σου. * Ἀλ­λη­λού­ϊ­α, ἀλ­λη­λού­ϊ­α, ἀλ­λη­λού­ϊ­α.

Με­τὰ τὴν ὀ­πι­σθάμ­βω­νον εὐ­χήν. Ἦ­χος β´.

Εἴ­η τὸ ὄ­νο­μα Κυ­ρί­ου εὐ­λο­γη­μέ­νον * ἀ­πὸ τοῦ νῦν καὶ ἕ­ως τοῦ αἰ­ῶ­νος. (ἐκ γ´)

Ἀ­πό­λυ­σις· Ὁ ἀ­να­στὰς ἐκ νε­κρῶν...

Δι᾿ εὐ­χῶν... Ἀ­μήν.

* * * * *

Εἴ­δη­σις. Ἀ­πὸ αὔ­ρι­ον μέ­χρι τῆς 19ης Δε­κεμ­βρί­ου ἐ­πα­νέρ­χε­ται ἡ χρῆ­σις τῆς Πα­ρα­κλη­τι­κῆς· ἐ­ὰν δὲ ἑ­ορ­τά­ζε­ται ἅ­γι­ος, εἰς δὲ τὴν θ. λει­τουρ­γί­αν μέ­χρι τῆς 24ης Δε­κεμ­βρί­ου ψάλ­λε­ται ἐ­πι­σφρα­γι­στι­κὸν κον­τά­κι­ον τὸ «Ἡ παρ­θέ­νος σή­με­ρον τὸν προ­αι­ώ­νι­ον Λό­γον».

* * * * *

Πηγή εδώ