Στήν ἀρχή τῆς ἐκδήλωσης ὁ Διευθυντής τῆς Σχολῆς Γ.Κ.Ἀγγελινάρας, ἀνέφερε μεταξύ τῶν ἄλλων καί τά ἑξῆς: «Κατά τό διδακτικό ἔτος 2010-2011 στή Σχολή ἐνεγράφησαν εἴκοσι ἑπτά μαθητές. Δύο διέκοψαν καί τρεῖς κρίθηκαν στάσιμοι, λόγῳ ἐλλιποῦς φοιτήσεως. Προήχθησαν στό ἑπόμενο ἔτος εἴκοσι δύο μαθητές. Ἐλπίζω ὅτι μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου οἱ μαθητές θά ἐπιδείξουν μεγαλύτερο ζῆλο, ὥστε νά προοδεύσουν καί νά καρπωθοῦν τά προσφερόμενα μορφωτικά ἀγαθά, πού δέν ἀποτελοῦν μόνο ἄθροισμα γνώσεων, ἀλλά καί σπουδαῖο μάθημα ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους καί ἄσκηση πνευματικῆς ζωῆς.
Στή Σχολή μας προσπαθοῦμε νά συνηθίσουμε τούς μαθητές στήν ἀπό Χοροῦ η Ψαλμωδία, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ αὐτοπειθαρχία καί ἐπίπονη ἄσκηση ψυχῆς καί σώματος. Ἡ ὁμοφωνία δηλώνει τή δογματική ὁμογνωμία, γι’ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία καθιέρωσε τήν ἀπό Χοροῦ ὁμόφωνη πολυφωνία.
Ὅσοι ἀσχολοῦνται μέ τήν Ψαλτική Τέχνη συνδέονται μέ μιά πανάρχαιη μουσική παράδοση πού ξεκινάει ἀπό τούς ἀρχαίους Ἕλληνες Ραψωδούς, τούς Λυρικούς καί Δραματικούς Ποιητές, τούς Μεγάλους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, τούς Μελωδούς, τούς Ὑμνογράφους, τούς Μαΐστορες, τούς Πρωτοψάλτες καί τούς Λαμπαδαρίους τοῦ Βυζαντίου.
Ὅταν τό 1867 ἐπρόκειτο νά ἀντικατασταθεῖ ἡ παραδοσιακή βυζαντινή ψαλμωδία ἀπό τό τετράφωνο μουσικό σύστημα τοῦ Ἰωάννη Χαβιαρά, ἡ ἐνέργεια αὐτή ματαιώθηκε ἀπό τή σθεναρή παρέμβαση τοῦ Σαμίου Καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καί Ἀρχιεπισκόπου Σύρου, Τήνου καί Μήλου Ἀλεξάνδρου Λυκούργου.
Τή σαμιακή ψαλτική παράδοση μεταλαμπαδεύουμε στίς νεότερες γενεές μέ τήν ἐνεργό παρότρυνση καί ὁλόθυμη εὐλογία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. Εὐσεβίου».
Ἡ χορωδία τῆς Σχολῆς ἀπέδωσε βυζαντινούς ὕμνους, θρήνους τῆς Ἄλώσεως καί δημοτικά τραγούδια.
«Ο Σεβασμιώτατος μίλησε γιά τή σημασία τῆς Ψαλτικῆς Τέχνης, εὐχαρίστησε τούς διδάσκοντες καί συνεχάρη τούς μαθητές γιά τίς ἐπιδόσεις τους.
Τήν ἐκδήλωση παρακολούθησαν ὁ Ἀντιδήμαρχος κ. Πέτρος Παριανόπουλος, ὁ δημοσιογράφος κ. Γεράσιμος Κοσματος, Κληρικοί, Ἐκπαιδευτικοί καί πολλοί φιλόμουσοι.
